?
Təəcübdən donub qalmışdım. Bunu bura evdəkilərdən başqa kim qoya bilərdi axı? Səhər yeməyində isə mənə bu haqda heç nə demədilər. Diqqətlə qandallara baxırdım. Ailəm belə "gərəksiz" şey almazdı. Üstündə probunu görənə qədər bir daha buna əmin oldum. Mənim ailəm yüz faiz belə şey almazdı. Bu ya ağ qızıl idi,ya da platin. Probda yazılanlara baxanda isə bunun qızılın probu olmadığına əmin oldum:bu platinin özünə məxsus probu idi. Özümü qorxu filmlərindəki kimi hiss edirdim. Bəlkə Rəşad eləmişdi bunu? Əgər o eləmişdisə evə necə girmişdi? Bizim onlarla əlaqəmiz yox idi. Ağlıma bu insanlardan başqa heç kəs gəlmirdi.
Bütün günümü bu qandallara hərs eləmişdim:onların hardan gəldiyini fikirləşirdim. Rəşada zəng elədim.
R:Nil,hər şey qaydasındadır?
"Niyəki zəng eləməyim üçün ciddi nəsə olmalı idi?",özümlüyündə fikirləşdim.
N:Yox,darıxdım sənin üçün. Neynirsən?
R:Hə,şəhərdəyəm bir az işim var. Sən neynirsən?
N:Evdəyəm mən də ürəyim sıxılır. Yeni nə var?
R:Nil,sonra danışarıq yoldayam.
Bilirdim ki,telefonla danışmağı sevmir,hələ cəmiyyət arasında heç. Səsində heç nə hiss olunmurdu,hətta ona zəng elədiyim üçün təəccüblənmişdi.
Səhər universetə getmək üçün hazırlanıb çıxdım. Hava küləksiz idi və qar yağırdı. Avtobus da gəlmək bilmirdi elə bil.
Rəşada bütün bu olanları deməli idim? Gizlətmək istəmirdim,amma eyni zaman da demək də istəmirdim. Nə edəcəkdim bu gizli-aşırı bahalı qandallarla?
Universitetdə Rəşadla görüşmək üçün oranın kafesine getdim. Rəşad bir az gecikəcəyini demişdi.
Ayselin səsi məni diksindirdi:
A:Salam,Nil. Tək olduğuna görə artıq danışa bilərik.
Bu cümlələri bir qaşını qaldıraraq eyhamla demişdi.
N:Salam Aysel,nə haqda?
A:Sən bunu bilirsən məncə. Sən necə də üzsüzsən! Özünü necə belə heç nə bilmirsənmiş kimi apara bilirsən? Mənim Rəşada olan hislərimi hamı bilirdi. Sənsə heç nə olmamış kimi onunla birlikdəsən. Sənin başına açacağım oyunları təsəvvür belə edə bilmərsən. Əlini mənim olandan çək!
Ağzım açıq qalmışdım. Bu sözlər mənə