ünvanlanmışdı?
N:Aysel,nə danışırsan? Mənim heç nədən xəbərim yox idi və mənə bu təklifi o edib. Biz bir-birimizi sevirik və bu sənin qarışa biləcəyin bir məsələ deyil.
A:Dediklərimi yaxşı düşün. Ona səndən çox mən lazımam.
Bu son cümləni istehza ilə dedi və budur Rəşad gəldi. Ona bu söhbət haqqında heç nə demədim. Bir neçə dəqiqə söhbət elədikdən sonra yenə dərsə qayıtmışdım. Dərs boyu Rəşad haqqında düşünürdüm:Biz onunla niyə tam deyildik? Həmişə nəsə çatmırdı elə bil. Bizdə əskik olan nə idi axı? O mənə sevgisini çox birüzə vermirdi. Sevgilidən çox sadəcə bir-birilə ilə mütəmadi ünsiyyətdə olan iki insan idik. Bir-birimizə yad doğma olduğumuz qədər də yad idik. Bəlkə də mən çox şey istəyirdim. Yenə də nəticə olaraq o tamamilə mən istədiyim deyildi. Niyə axı düşünmədən qərar vermişdim?Özümü danlamaq üçün gec idi. O mənə çox güclü bağlarla bağlı idi. Mənim üçün də o çox əziz və doğma idi,amma o məni sevmirdi sanki. Bəlkə də sadəcə onun sevmək tərzi bu idi.
Dərsi bitirdikdən sonra evə gəldim hər şey yenə olduğu kimi idi.
Otağıma keçib Aysel haqda düşündüm:"Görəsən bütün bunları o etmiş ola bilərdi?" Yerimdə sağdan sola çevrildim."Əsas məsələ budur ki,bunu bura qoyan evə necə girmişdi? Bacımla anam həmişə evdə olurdu və həyətdə it var idi. Nəzərə alsaq ki, bu qandallar bura mən ad günüyə getdiyim vaxtla evə qayıtdığım vaxt arasında qoyulmuşdu,bu məsələnin heç bir açıqlaması yox idi."
İçim içimi yeyirdi. "Bəlkə də kimsə məni öldürmək istəyirdi". Bu sözümə özüm güldüm,öldürəndən xahiş edərdim ki,bunu tez etsin. Qandalları əlimə aldım:heç vaxt canlı olaraq görməmişdim. Çox parlaq bir əşya idi. Mənə xoş gəlmişdi nəsə. Əlləri bağlamaq üçün olan bu əşya necə hədiyyə məqsədi ilə istifadə olunmuşdu?
Bu gecəki ay həmişəkindən daha parlaq idi nəsə. Hava sadəcə dumanlı idi. Heç bu vaxta kimi oyaq qalmamışdım:saat 02:30 idi. Yerimdə yumaq kimi yığılmışdım. Telefonuma gələn zəng məni durmağa məcbur elədi. Bu vaxtı kim ola bilərdi axı?Nömrəyə baxdım,gizli idi. Bir an