hekaye facebook..

Geridə qalan qəlbinizsə,mütləq geri dönərsiniz...
Zaman elə keçmişdi ki. Artıq mən universetdə oxuyurdum. Valideynlərimin istəyi ilə MAA(Milli Aviasiya Akademiyası)-ya qəbul olmuşdum. Hər şey öz axarında davam edirdi. Həmişəki kimi yeni heç nə yox idi. Düşünürsüz ki,Rəşad nə oldu? Mən də nə olduğunu başa düşmürdüm. O mənim üçün məktəb xatirəsi olaraq qalmışdı,özəl bir xatirə.. Ona qarşı olan hislərimə ad verə bilmirdim:bu sevgi idimi? Yox sevgi kimi hiss etmirdim. Bəlkə də sadəcə xoşlanırdım. Bəlkələrim çox idi. Həyatıma belə sadə şəkildə davam etmək məni sıxırdı. Yenilik sıfır dərəcəsində idi. Yeni dostlar və tanışlar demək olar ki,yox idi. Niyə özümə heç kəsi yaxın buraxmırdım? Niyə yeni münasibətlətlər qurmurdum?
Yəqin ki,bilirsiz insanın necə böyüməsinin gələcək üçün mühüm rolu var. Mənim uşaqlığım uşaq ağlı ilə düşündə nağıllar aləmi kimi idi. İndi bir-bir hər şey yadıma düşür..Həmişə xoşbəxtliyim yarıda qalardı,bir anlıq olub keçərdi. Mütləq nəsə mənə mane olardı. Mən o vaxt dərk etmirdim,amma indi hər şey yadıma düşdükcə,içimdə nələrsə qırılır və uşaqlıq xatirlərim getdikcə yaddaşımdan silinir,həm də öz istəyimlə.
Bəzi şeylər hələ də gözümün önündədi,anamla atam bəzən dava edərdilər. Bilirəm deyərsiz ki,hər evdə dava olur,amma bizdə elə deyildi:həmişə hər şey o qədər gözəl olurduki,davaları həzm edə bilmirdim və çox təsirlənirdim.
Uşaq idim, 11 yaşım var idi səhv salmıramsa. Bir dəfə məndən yaşca böyük olan əmim oğlu məni öpmüşdü,ama heç də xoş niyyətlə deyil. Bu mənə daha güclü təsir bağışlamışdı. Bu mənim aldığım ən dəhşətli travma idi,belə ki,bu mənim istəlinən yaş dövrümə təsir etmişdi:heç kəsə özümü layiq görmürdüm,toxunulmaq fobiyam var idi və bəzən gecələr kabus görürdüm.
Bəlkə də hər şey başqası üçün sadə ola bilərdi,amma mən hər şeyi özümə dərd edər və ürəyimə salardım. Hərdən içimdə qəribə intiqam duyğusu oyanır,az sonra necə aciz və zəif olduğum yadıma düşür..
İçimdə nə vaxtsa sevgi yaranacaqdı? Mən də nə vaxtsa