qovuşmaq üçün can atırdı….. Qağayılara baxdı, bir-birləriylə oynayıb, uçuşan qağayılara… Nə qədər gözəl rəqs edirdilər havada. Təkrar saatına baxdı gənc adam. Narahat olmağa başlamışdı. Sevgilisi yenə gecikmişdi, həm də çox…. Bu qədər gecikməməsi lazım idi. Hər gün burada görüşmək üçün sözləşmirdilərmi? Hər gün sahildə, qağayılara baxaraq, dənizin onlara izah etdiyi nağılları dinləyərək bir-birlərinə sarılıb həsrət aradan qaldıracaqlarına söz vermirdilərmi? Bəs nəyə görə gəlməmişdi?… Ağlına pis düşüncələr gəlməyə başladı. Xeyr… Xeyr… ola bilməzdi. Sevdiyine bir şey ola bilməzdi. Onsuz həyat yaşanmazdı ki…. O ölsə belə davamlı mənlə yaşar deyə düşündü gənc adam. Bunun düşüncəsi belə xoş dəyildi. Gözlərini yerə endirdi. Göz yaşlarını kimsənin görməsini istəmirdi. Onsuz da nədənsə ətrafındakı insanlar ona sanki dəli kimi baxırdılar. Narahat olmağa başladı baxışlardan. Artıq bezmişdi…. Yenə sevgilisi gəldi ağlına. Gözlərini bağladı. “7 il oldu”dedi… 7 ildir hər gün bu sahildə idi, sevdiyini gözləyirdi. Daha çox dözə bilmədi. Ürəyi parçalanacaq kimi olurdu. Gözlərindən bir damla yaş güllərin üzərinə damladı.Yenə gəlməyəcək deyəsən, ən yaxşısı mən onun evinə gedim deyə zümzümə etdi. Heç olmazsa gülləri hər zamanki kimi yanına qoyar, ona vermiş