idim də? Notu digər notu qoyduğum qutuya qoydum. Belə notlar hələ çox olacaqdı?Telefon zəng çaldı. Kimdən gəldiyini görəndə cavab vermək istəmədim və cavab vermədim. Yenə orxideyalara baxdım:tanrı bu gülləri sanki seçib yaratmışdı,mənə görə çox incə və maraqlı güllər idi. Yenə zəng gəldi.
R:Nil,narahat etmədim?
Etmişdi?
N:Yox,Rəşad.
R:Birdən-birə sənin üçün narahat oldum.Səsini eşidib,yaxşı olduğunu bilmək istədim.
Bu adama nolmuşdu belə?
N:Yaxşıyam,narahat olma.
R:Yəqin ki,yatmağa hazırlaşırsan.Gecən xeyrə,səni sevirəm.
N:Sənin də gecən xeyrə,səni sevirəm.
Hər şey bir-birinə qarışmışdı. Ona son sözü deyəndə içim titrəmədi həmişəki kimi. Bu dəfə mən onu başdan eləyirəmmiş kimi danışmışdım. İnana bilmirdim,rollar dəyişirdi yoxsa? Rəşad mənim üçün çox mürəkkəb biri idi. Vaxt keçdikcə daha da uzaqlaşırdıq elə bil. Mən belə arzulamırdım sevgi həyatımı. Məncə sevmişdimsə,heç bitmiyəcək bir sevgi olmalı idi,heç vaxt bezmək hissi olmuyacaqdı məndə,özümü həmişə lazımlı və dəyərli hiss etməli idim,qarşımdakı ilə dost olmalı idim və hər şeyi danışa biləcəyim biri olmalı idi,məni başa düşəcək biri..Rəşad isə belə deyildi. Hər şey birdən baş vermişdi,birdən cavab vermişdim ona,aylardı birlikdə olsaq da aramızda əriməyən buzlar var idi. Qəribəsi də odur ki,bu buzları əritmək üçün heç birimiz əmək sərf eləmirdik. Sanki bir-birimizlə məcbur sevgili idik. Halbuki iki gənc insan idik və heç nəyə məcbur deyildik. Özümüz də bilmədən adına sevgi qoyduğumuz bu münasibətə davam edirdik.
Başımı aşağı salladım:Peşman idim. Bəli,mən tələsdiyim üçün peşman idim. Sadəcə indi fərqinə vardım ki,sadəcə ondan xoşlanırammış.Bu sevgi deyildi,sevgi belə olmurdu. Bəs bunu Rəşada necə deyəcəkdim bunları? Bəlkə o da bunu istəyirdi və mənim qəlbimi qırmaqdan qorxurdu deyə bilmirdi. Hər şey cəhənnəm,sabah onunla bu haqda danışıb hər şeyi bitirəcəkdim. Rəşadı aldada bilmərəm,qalmışdı özümü..Bu düşüncələrlə hamama getdim ki,bəlkə orda rahatladım. Budur 20 dəqiqə sonra və mən yenə otağımda