süzürdüm,bu il o da məzun olacaqdı..
Dərsə gedirdim artıq. Rəşadla nələr danışacağımı bayaqdan müxtəlif şəkillərdə beynimdə canlandırıb ssenarisini yazmışdım. Universitetin qapısına çatanda məni Rəşad qarşladı. Onu görəndə həqiqətən qorxdum,gözlənilməz sürpriz idi.
R:Xoş gəldin,sevgilim!Səni çox sevdiyin tortla çaya qonaq eləsəm olar?
Dərsin başlamasına hələ 20 dəqiqə var idi. Mən də donmuş halda onun üzünə baxırdım. Elə bil,deyəcəklərimi hiss eləmişdi. Kafede də özünü qəribə aparırdı,mənə özü qulluq edirdi və mən çay içəndə dayanmadan məni izləyirdi. Başa düşürəm,bu əslində normal şey idi,amma Rəşad üçün yox. Mənə də sadəcə mat-məətəl ona baxırdım. Bəlkə də bir az da düşünməli idim. Sadəcə son olanlar fikrimi qarışdırmışdı və mən az qala depressiyaya düşmək üzrə idim.
Həmin gün evə qayıdanda evə çatana kimi Rəşad telefonla danışmaq üçün məni təkid etmişdi. Axırda dözməyib soruşdum
N:Rəşad,bu gün nə olub axı?
Səsi birdən qəmginləşmişdi.
R:Sənə qarşı çox diqqətsiz olduğumu bilirəm,səni itirmək istəmirəm. Məni yaxşı tanıyırsan,bilirsən ki,belə şeylər mənə xas deyil,amma nə bilim səni sevindirmək istədim. Bilmirəm bu neçə gün davam edəcək ama səni xoşbəxt görmək çox gözəldi.
Susdum. Nə deyəcəkdim?Bir normal insan kimi bu sözlərdən təsirlənmişdim,amma adi insanların təsirləndiyi kimi. Ona qarşı getdikcə heç nə hiss etmirdim.
Artıq evə çatmışdım,otağıma qalxıb,güllərə baxdım. Onları göndərənin necə biri olduğunu bilmirdim,amma yenə də bu güllərə görə ona qəlbimdə təşəkkür edirdim tez-tez. Heç kəs bu mövzü ilə maraqlanmamışdı məndən. Ona görə də mən xaric,yəni artıq o və mən xaric heç kəs bilmirdi orxideyaları sevdiyimi.
Masamın üstündə yenə bir not: "Sevdiyinin başqası ilə xobəxt olduğunu görməkdən daha ağrılı bir şey var:
Sevdiyinin sənin yanında xoşbəxt olmadığını görmək..."..Hmm,deməli həqiqətən oynamaq istəyirdi bu adam mənlə. Fikirlərimi oxuya bilirdi ya nə?Sadəcə özümün düşündüyü şeyləri o hardan bilirdi axı?! Aşağı düşdüm. Anam çay içirdi.Özümü heç