indiki güllər. Yenə bir not:mənim acı günlərimn ən xoş xatirəsi.Bir müddət key kimi nota baxdım. Yəni axşam həqiqətən otağımda kimsə var idi? Yerimdə dikəldim. Bunu heç xəyal eləmək istəmirdim. Artıq bu notlar,zəng,güllər və..və otağımda gecə kiminsə olma həqiqəti məni qorxudurdu. Bu haqda kimləsə danışmaq istəyirdim,amma belə biri yox idi. Heç kəs məni dinləməzdi,ya da inanmazdı. Həm də mən uşaq deyildim ki,problemlərimi kimsə həll eləsin. Bu düşüncələr məni yaman gərmişdi. Gözüm yenə orxideyalara sataşdı,gülümsəyib onlara baxdım. Bu güllərdən onun kimi dəli bir insana görə nifrət etməyəcəkdim. Bütün günüm bu hadisələri düşünməklə keçmişdi və özümü son halda yatağımda tapmışdım..
Şənbə səhəri.İlahi,saat on idi. Heç vaxt bu vaxta kimi yatmazdım,amma oyanmaq mümkün deyildi. Yatağımda tünd ətir iyi hiss elədim. Anında qalxıb yatağdan gələn qoxunu incələdim. Atamın ətri deyildi bu. Bu nə idi belə? Yenə güllərə baxdım və yenə bir not: "Dəyişikliklər bəzən elə sürətlə baş verir ki, onlara öyrəşmək bir yana qalsın, ah çəkməyə də vaxt tapmırsan." Notu az qala cırılacaq qədər əzdim,amma nə vaxtsa lazım ola bilərdi deyə yenidən qutuya qoydum. Telefonum zəng çaldı.
R:Sabahın xeyir,Nil.Necəsən?
N:Salam,hələki yuxuluyam.
R:Olar bu gün gəzməyə çıxaq?
Mən tək getməyi düşünürdüm.
N:Rəşad,heç həvəsim yoxdu.
R:Xahiş edirəm.
Yaxşı,məni razı sala bilmişdi.
N:Evdən birtəhər çıxmağa çalışacam.
Məcburi halda hazırlaşıb çıxdım. Rəşadın belə dəyişməyi məndə heç nəyi dəyişmirdi. Çox gözəl bir kafedə oturduq. Hava gözəl idi. Çay içə-içə söhbət edirdik.
R:Nə yaxşı,gəldik.
Doğurdan da kefim açılmışdı.
N:Hə,mənim üçün də yaxşı olmuşdu.
R:Sənin həyatında olduğuma görə çox xoşbəxtəm. Nil,sən isə əksinə son günlər soyuqsan.
O çəkiciliyi geri qayıtmışdı.
N:Mən də xoşbəxtəm.Yox,Rəşad sənə elə gəlir. Məndə hər şey yaxşıdır.Sadəcə son günlər çox yoruluram.
Araya sakitlik çökmüşdü. Söhbəti mən açdım.
N:Rəşad,Aysellə aran necədi?
R:Aysel yaxşı qızdı və biz yaxşı dostuq.