keyliyə vururam.
R:Səni bir şərtlə evə buraxıram ki,mənə nə vaxt lazım oldun bura gələcəksən.
N:Sənə necə kömək edə bilərəm ki?
R:Sabah danışarıq bu haqda.
Sabah görüşəcəkdik?
Otağdan çıxıb dəhlizin sonundakı otağa tərəf getdik.
R:Bura hamam otağıdır. İstədiyin vaxt istifadə edə bilərsən.
Yenidən birinci mərtəbəyə qayıtdıq. Məni bu mərtəbədə mətbəx və Sevinc xanım ilə tanış elədi. Burda başqa otaqlar da var idi amma əsas otaqlara sadəcə vaxt var idi.
R:Digər otaqlara boş vaxtın olanda baxa bilərsən.
N:İndi evə ged bilərəm?
Gözlərim yenə dolmuşdu.
R:Hə. Gedək aparım səni.
Maşına mindik. Burdan bizim dayanacağa maşın ilə 5 dəqiqə yol var idi. Dayanacağa çatanda ətrafa baxdım,tanış varmı yoxmu deyə. Heç kəsin olmadığından əmin idim. Maşından düşürdüm ki biləyimdən tutdu.
R:Əgər bunu qəbul etmirsənsə bir dəfəlik gəl qal. Sonra gözyaşına baxan deyiləm.
Biləyimi əlindən xilas edib maşından düşdüm. Maşın məndən uzaqlaşıb şəhərə tərəf istiqamət aldı. Görünür evə getmiyəcəkdi ya da bura sadəcə digər evi idi. Özümü evə ağlamadan necə çatdırdığım barəsində heç bir fikrim yox idi. Anamgillə salamlaşıb yemək yemədən otağıma keçdim. Başını yastığa sıxıb dəli kimi ağlamağa başladım. Niyə mənim bəxtim gətirmir heç? Mən bütün bunlara layiq idim? Hansısa varlının oğlu idi və sadəcə həvəsi keçənə qədər məndən istifadə edəcəkdi. Bəs sonra? Sonra nə mən onu tanıyıram nə o məni. Bu məni daha da ağlatmışdı. Əclaf! Bütün bu hadisələr niyə axı sırf məni tapmışdı? Sabahdan hər şey tamam dəyişəcəkdi. İs-tə-mir-dim!!! Telefon zəng çaldı. Həmin adam idi.
R:Necə çatdın evə?
Sənə nə var?
N:Normal,sonra danışarıq.
Cavabı gözləmədən dəstəyi asdım. Mən adrenalin,yenilik deyəndə bunları nəzərdə tutmurdum..Gələcəyim məhv olacaqdı sabah. Belə şey çox gizli qala bilməyəcəkdi. Mən evə niyə qayıtdım axı?! Bundan sonra ailəmin üzünə necə baxacaqdım. Onlara birinin sadəcə ötəri həvəsi olduğumu necə deyəcəkdim axı? Bu düşüncələrlə xeyli ağlamış və bir az sonra yenidən yuxuya