a getmişdim.
Səhər oyananda artıq günorta idi. Bu vaxta kimi yatmışdım? Birtəhər ayağa qalxdım. Hər şey olduğu kimi idi:bacım məktəbdə, atam işdə,anam da həyətdə sevimli güllərinə qulluq edirdi. Hər şeyi ailəmə görə etmişdim. Anamın bu gözəl üzünü,bacımın şıltaqlıqlarını,atamın sevgisini bir daha görmək üçün. Birdən məni anamın səsi diksindirdi.
A:Nil,yemək hazırlayım sənə?
Qapıya söykənib ona baxırdım. Sadəcə indi fərqinə vardım ki,anamı necə çox istəyirəm,onunla heç düzəmməli görüşmürdüm. İlahi,onu birdə görməmək hissi necə də əzablı idi..
Dərs adı ilə evdən çıxıb dayanacağa çatmışdım artıq. MAA formasında idim və həmişəkindən fərqli olaraq özümü sıfır dərəcəsində hiss edirdim. Saata baxdım,16:50 idi. Harda olsa gəlməli idi. Getməyə hazır deyildim,bu gün nə çox şeyə əlvida edəcəkdim:xoşbəxt həyata,məsumluğa,sevgiyə. Gözlərim dolmuşdu yenə,bu 1 gündə nə sulugözlü olmuşdum. Budur o gəldi. Ətrafa baxıb heç kəsin olmadığına əmin olduqdan sonra maşına mindim. Salamlaşmadıq belə. Bir neçə damla özünü azad buraxmışdı gözümdən. Üzümü pəncərəyə tərəf çevirmişdim ki,ağladığımı görməsin,amma hiss elədim ki,çevirilib mənə baxdı. Həyatımda belə duyğusuz və qəddar birini görəcəyim heç ağlıma da gəlməzdi. Evə çatmağa az qalmışdı. Özümü elə pis hiss edirdim ki. İçim belə titrəyirdi. Nəhayət çatmışdıq. İkimiz də normal adamlar kimi maşından düşüb yuxarı qalxdıq. Bizi Sevinc xanım qarşılamışdı. Bir baş yuxarı qalxdıq. O otağa girən anda mən dayanmayıb yoluma davam etdim. Əvvəl nə olduğunu anlamadı amma sonra başa düşdü ki,haman otağına gedirəm. Hamam otağına girib üzümə su vurdum. Güzgüdə öz əksimi gördüm:əlvida xoşbəxt Nil,xoş gəldin bədbəxt Nil. Vaxtın uzanmağı üçün hər şeyə hazır idim. Bu anda qapı döyüldü.
R:Yaxşısan?
N:hə,çıxıram indi.
R:çimirsən?
N:Yox.
R:20 dəqiqədi burdasan ona görə soruşdum.
Qapını açdım, qarşımda o klassik geyimli adam yox çox rahat geyimdə biri var idi. Əlini divara dayayıb mənə baxırdı.Hə,artıq getmək vaxtı idi. Ağır addımlarla otağa girdim.