Bu otaq elə yad idi ki..Çarpayıda oturub mənə baxırdı. Mən də ayaq üstə dayanmışdım. Əmrini gözləyirdim.
R:Orda elə dayanacğsan?Onunla göz-gözə gəlməmək üçün nə istəsələr edərdim. Pencəyi qollarımdan sürüşdürüb bir kənara atdım. Məmnun bir ifadə ilə məni izləyirdi. Səssizcə keçib yanına əyləşdim.
R:Kefimi pozursan.
Üzümü çevirib qəzəblə ona baxdım.
N:Sən də mənim kefimi pozursan,amma nə edə bilərik? Hal-hazırda səninlə bir yataqdayam.
Əynindəki t-shirtdən xilas oldu. Bir anlıq da olsa sinəsindəki yara izləri gözümə sataşdı. Yaxınlaşıb məni öpmək istədi amma geri çəkildim. Bu vəziyyətə hazır deyildim.
R:Nil,əsəbləşməyə başlayıram.
Bezgin baxışlarını mənə zillədi. Əlimi yaxama atdım. Yenə gözlərim dolmuşdu,amma buna məcbur idim. Köynəyimin ilk 2 düyməsini açdım. Sonra isə bu işə o davam etdi..
"İsti bir ələ ehtiyacın olduğunda, digər əlini tut.Heç kimdən fayda yoxdur bu dövrdə..."
Hiss elədiyim ağrının nəyin ağrısı olduğunu bilmirdim:fiziki yoxsa mənəvi? Otağda tək idim. Uzandığım çarpayı başdan-ayağa qara rəngli örtülərdən ibarət idi,həyatım kimi. Örtüyü özümə sıxıb sakitcə ağlayırdım.Özümü hiss etmirdim. Bədənimdəki sızıltı və beynimdəki uğultu gözlərimin qapanmağına səbəb olurdu. 20 dəqiqə olardı ki,otaqda tək idim. Hər şeyi unudub özümü yuxuya təslim elədim.
Mən oyananda hava artıq qaralmışdı. Yerimdə dikəldim. İndi evə necə gedəcəkdim? Bu vaxt olmazdı. Çantam harda idi? Ətrafa boylandım. Nəinki çantamı heç paltarım bu otaqda deyildi. Örtüyü özümə bürüyüb ayağa qalxdım.Qapını azca aralayıb ətrafa baxdım,heç kəs yox idi. O yəqin ki,getmişdi. Sevinc xanım isə bu mərtəbəyə ancaq biz burda olmuyanda çıxa bilərdi. Hamam otağına getdim,saat neçə olur olsun evə getməli idim evdə nəsə bir bəhanə tapa bilərdim,amma hal hazırda daha ciddi problemim var idi:paltarlarım hara idi axı?
İsti su bədənimdən süzüldükcə bayaq olanları xatırlayırdım. Mən artıq əmin idim ki,bu adamın ürəyi yoxdu. Necə də amansız idi..Özümdən asılı olmuyaraq yerə çökdüm,dizlərimi