i qucaqlayıb ağlamağa başladım. Olanları qəbul edə bilmirdim,mən elə biri deyildim ki,kimsə mənimlə əşya kimi rəftar eləsin. Buna daha nə qədər dözəcəkdim?Mənim heç vaxt ailəm,sevdiyim olmuyacaqdı? Tək ölmək istəmirdim.. Yalnızlıq bir aslılıqdır. Yalnızlığa öyrəşdinsə bir daha həyatında kimisə istəmərsən. Hər şey,hər bir hiss maraqsız və lazımsız olar sənin üçün. Hhh! İstehza ilə gülümsədim. Mən nə vaxt tək olmamışdım ki? Mən həyatım boyunca təklikdən əziyyət çəkmişdim. Çox dostum və tanışım var idi,amma heç kəs həyatımdakı boşluğu doldura bilmirdi. Bunun üçün çapalayan insanları görməmişdim. Məndən sevgisini əsirgəməyən insanlar sadəcə ailə üzvlərim idi.
Hamamdakı xalatdan istifadə edib saçımı quruluya-qurulaya otağa keçdim. O çarpayıda oturmuşdu. İnanmıyacaqsız, amma üzündə kədər var idi. Heç nə deməyib işimə davam etdim. Saata baxdım,20:50 idi. Zibilə qalsın,mən artıq bu vaxtlar evə çatırdım həmişə. Eybi yox,hələ də gec deyildi. Ona baxmadan sual verdim:
N:Paltarlarım hanı? Evə tələsirəm.
Dirsəyi ilə yatağa yaslandı.
R: Bu gün qal,evi mən həll eliyərəm.
Qaşlarım düyünləndi? Axmaq,sən nə danışırsan?!
N:Səninlə bir yerdə qalmaq istəmirəm.
Çevirilib ona baxdım.
N:Xüsusilə ilə də günortadan sonra.
R:Paltarların qarşıdakı geyim otağındadır. Əgər formanı geyinmək istəmirsənsə,digər geyimlərdən istifadə edə bilərsən. Onlar hamısı sənindir.
N:Sənin heç nəyin mənə lazım deyil.
R:Münasibətimiz haqqında nə düşünürsən?
Bu dəfə daha əsəbi halda ona baxdım və dözməyib qarşısına gəlib dayandım.
N:Nə düşünürəm? Özümü bədbəxt və aciz hiss edirəm. Sənə görə bir "dünya" yalan danışmışam hamıya. Gələcəyimi məhv etmisən. Başa düşürsən,artıq başıma hava gəlmək üzrədi? Özümü yuxuda hiss edirəm. Sadəcə belə manyakların kinoda olduöunu düşünürdüm.
Bunlarl deyib otaqdan çıxdım,o an üzündəki ifadəni təsəvvür edirəm. Mən onun sualına cavab vermişdim sadəcə və olanlara görə məsulliyyət daşımırdım. Girdiyim otaq büsbütün geyimlərdən ibarət idi. Formamdan da bir neçə dənə var