idi. Öz formamı tapıb digərlərinə gözucu nəzər yetirdim. Bir dəqiqə,ölçülərimi hardan bilirdi? Digər geyimləri də incələdim. Hamısı eyni ölçüdə idi və mənim zövqümcə. İnanın bu hadisələr məni elə təəcüblənirirdi ki. Nə etməli olduğumu bilmirdim.
10 dəqiqə sonra artıq saçımı da qurulayıb aşağı düşmüşdüm. Ona xəbər vermədən evə qayıtmaq istəyirdim. Pilləkənləri tamamlayıb,qapıya yaxınlaşırdım ki,onu gördüm. Artıq hazır geyinib məni gözləyirdi. Onunla mübahisə etmək fikrim yox idi,maşına minib evə yollandım.
Dayanacağa çatanda artıq 21:20 idi. Yaxşı çatmışdım. Maşından düşmək istəyəndə əlimi tutdu.
N:Nə?
Gözlərini qıyıb mənə baxdı. Bu ifadə artıq mənə tanış idi..
Onu özümdən uzaqlaşdırdım,fürsət tapan kimi məni öpürdü maşında. Heç məni fikirləşmire bu insan! Birdən kimsə görsə?!
Sürətli addımlarla evə qayıtdım. Yenidən həmin evə qayıdırdı..
Qapını açanda hamı qonaq otağında mənə baxırdı,deyəsən narahat olmuşdular. Halbuki evə sadəcə 20 dəqiqə gecikmişdim. Dayan!Bəlkə hər şeyi bilirdilər?!
A:Nil,bayaqdan haradasan sən? Biz elə narahat olmuşduq ki!
Anamın səsi titrəyirdi. Dərindən nəfəs aldım. Yaxınlaşıb onu qucaqladım.
N:Ana,avtobusa gecikmişdim və hər şeyə səbəb qızlar idi.
Atam hər şeyi dərd eləməzdi amma o da narahat görünürdü.
N:Acam,mənə nə verəcəksiz?
Ailəmlə birlikdə çoxdandır yemək yemirdim,onlar üçün necə darıxdığımı hiss elədim.
Yenə otağıma çəkilmişdim,içimdə bir şeylər qırılmışdı.. Gözümdən yenə yaşlar süzülürdü. Orxideyalar..Artıq solmağa başlayırdılar. Bundan sonra nə edəcəkdim axı mən?..
O adamla məni bağlıyan yeganə şey sevişmək idi. Daha doğrusu məni ona heç nə bağlamırdı. Ailəmə görə onun bu istəklərinə tabe idim..Nifrət hissi. Bu hiss həmişə mənə yad olub,heç vaxt kin və nifrət hislərini yaşamamışdım. İndi də yaşaya bilmirdim və buna görə özümə əsəbləşirdim. Niyə bu hislər əvəzinə məndə acizlik var idi? Mən də güclü olmaq istəyirdim. Bəlkə də belə olduqda canım ondan xilas olardı..
Rəhmanın dilindən:
Həyatım olduğu axarı ilə