YAZAR:GÜNEL
Möcüzəli Talehim
43-cü bölüm

Nədənsə insan sevdiklərinin qədrini onları itirdikdən sonra anlayır..İtirmək qorxusu insana böyük bir həyat dərsi verir..

Sevda və Səlim Ayanı güclə sakitləşdirib özünə gətirmişdilər.Qızcığaz ayaqda zorla dayanırdı, boğazında düyünlənən sözlər onun danışmasına mane olurdu sanki. Ağlamaqdan göz qapaqları şişmişdi. Çoxlu israrlarından sonra Səlim onu xəstəxanaya aparmışdı.Bütün yol boyu ancaq özünə lənət oxuyub göz yaşı tökürdü.Zamanı geri almaq mümkün olsaydı əsla atasını, valideynlərini incitməzdi.Amma nafilə, ötüb keçən zamanı geri qaytarmaq mümkün deyildi.Xəstəxanaya çatar-çatmaz cəld addımlarla maşından enib koridora yüyürmüşdü, tibb bacısından atasının qaldığı palatanı öyrənib ora doğru üz tutur. Nədənsə son zamanlarda ən çox gəldikləri yer lənətə gəlmiş xəstəxanaya idi..Sanki taleh onlara çox böyük bir oyun oynayır, həyatın ən sərt üzünû göstərməyə çalışırdı...
Həlimə oturacaqda əyləşib için-için ağlayırdı.
Rüstəmin vəziyyəti olduqca ağır idi. Həkim əməliyyatdan sonra ona əsəb və stress keçirməyin ziyan olduğunu bildirmişdi ancaq son zaman yaşanan olaylar onu olduqca üzmüşdü, sonda ürəyi tab gətirməmişdi. Ayan anasını o vəziyyətdə gördükdə içi parçalanır, qəlbinə ox sancılır sanki. Valideynlərinin o vəziyyətdə olmasının səbəbkarı kimi özünü görürdü. Anasına yaxınlaşmaq onu qucaqlamaq istəsə də buna cəsarəti çatmırdı.Onu istəməyəcəklərindən,səhvlərini üzünə vuracaqlarından qorxurdu. İndi anlayırdı ailənin müqəddəs olduğunu, ana və atanın yerinin heç nəylə əvəz olunmayacağını..Onlara üz çevirdiyi, günahkar tutduğu üçün min peşman idi.
Ona tərəf qaçıb əhv diləmək istəsə də ayaqları yerdən tərpənmirdi.Həlimə başını yan tərəfə çevirib Ayanı gördükdə təəccübünü gizlədə bilmir. Qəhər onu daha da boğur. Ayağa qalxıb astaca ona tərəf addımlayır.Ayan başını aşağı əyərək özünü ən pis nəticəyə hazırlasada anasının "Ayanım"deyib ona sarılmasından sonra özünû yenidən doğulmuş kimi hiss edir. Hər ikisi bir-birinə sarılıb