ə deyirdi:
Dəryada çox olar nəhəng balıq,
Bəladan saxlasın Həzrəti-Xalıq...
Bizim kamançaçıya da alın bir çarıq...
Alqış və gülüş sədaları qopar, əl çalınar, kamançaçı Vardanı şabaş yağışına tutardılar. Seyid isə öz aləminə qapılıb bəyin qohum-əqrəbasını tərif edir, xələt istəyərdi:
Gözəl olar gəmilərin gəmisi,
Bizə xələt versin bəyin əmisi.
Görüm, a bəy, toyun mübarək olsun,
Qohumun, qardaşın, əmin sağ olsun...
Seyid hələ tərifini bitirməmiş təzəbəyin əmisi ağır-ağır yerindən durdu, iki barmağı arasında tutduğu beşyüzlük əsginasları qavala atdı və səxavətindən razı halda lovğa-lovğa yan-yörəsinə nəzər saldıqdan sonra keçib yerində əyləşdi. Seyid Mirbabayev coşdu, nə coşdu:
Gözəl olur mayislərin mayisi,
Bizə xələt versin bəyin dayısı.
Görüm, a bəy, toyun mübarək olsun,
Qohum-qardaşına görüm borc olsun.
Amma nədənsə bəyin dayısından xəbər çıxmadı.
Demə, bəyin dayısı havasını dəyişmək üçün bayıra çıxıbmış, ikinci çağırışda özünü tələsik içəriyə saldı. Belində qızıl kəmər — üstündə qızıl xəncər, tapança, boynundakı qızıl zəncirdən sallanan brilyant və zümrüd medalyonlar işıq altında bərq vurur, dayının imkanının əmininkindən daha artıq olduğunu göstərirdi. Ağayana toy mağarının ortasında dayanan təzəbəyin dayısı da tərifdən özünü göyün yeddinci qatında hiss edirdi:
— Seyid, ana babamdan mənə miras qalmış «Bala şoranlıq»da qazdırdığım yeni quyunu sənə xələt olaraq verirəm. Nə çıxsa, sənin bəxtinə. Quyu hasilə gələnədək lazım olacaq xərclər də mənim boynuma. Amma səndən bir xahişim var: cəddinə qurban olum, oxu yetərincə, «Segah» üstündə təriflə məni....
Belə hədiyyədən sonra Seyid Mirbabayev daha da həvəslə oxumağa başladı. Qavalı atıb-tutduqca etdiyi tərif göylərə ucaldı. Xanəndəni müşayiət edən çalğıçılar havanı dəyişib «Vağzalı»ya keçdilər. Təzəbəyin dostları onu toy mağarının ortasına çəkib başından şabaş tökdülər.
Bu hadisədən sonra təzəbəyin əmisi yaman dilxor oldu. Qardaşının qaynının belə əliaçıqlığı sanki onu namdan saldı. Qaşqabağı yer