süpürür, aradabir də yan-yörəsindəkilərə eşitdirirmiş kimi deyirdi:
— Əşşi, üç aydır «Bala şoranlıq»da qazmadıqları yer yoxdur, bir qətrə də neft çıxmayıb. İndi özünü belə göstərməyinə baxmayın, sözdür də deyir. Xəsisin biridir, yüz manat çıxarıb verməyin dərdindən camaatın içərisində belə deyib namını qaldırmaq istəyir.
Bəytərifi bitər-bitməz təzəbəyin dayısına «Bala şoranlıq»dan xəbər gəldi:
— Ağa, muştuluğumu ver, quyu fantan vurdu!..
Hamı ağzını açıb heyrətlə xəbər gətirənə baxırdı. İçini çəkib həsəd aparan kim, bunu Yaradanın möcüzəsi sayan kim… Təzəbəyin dayısı üzünü xanəndə Seyid Mirbabayevə tutub sakitcə dedi:
— Seyid, sənin cəddinə qurban olum, buyur min mənim faytonuma, get işinin üstünə!
Quyu elə fantan vurmuşdu ki, «qara qızıl»ı yığıb-yığışdırmaq mümkün deyildi. «Bala şoranlıq»da fəhlələrdən, dartıçılardan və nöyütü daşıyan arabalardan tutmuş hər şey qap-qara qaralmışdı.
Beləliklə, təzəbəyin dayısı vədinə əməl edib ertəsi günü xanəndə Seyid Mirbabayevlə notarius idarəsinə getdi və sənədləri rəsmiləşdirdi. O gündən xanəndə Seyid dönüb oldu «xozeyin» (sahibkar) Seyid Mirbabayev…
Qəfildən milyonçu olması məşhur xanəndəni bir anın içərisində dəyişdirdi. İndi o, keçmişindən, əlində qaval «Segah» deyib varlı balalarının toyunu aparmasından xəcalət çəkirdi...
Onun bu hərəkəti sənətinin vurğunu Hacı Zeynalabdın Tağıyevi yamanca sarsıtmışdı. Hətta Hacı özünü saxlaya bilməyib deyinirdi:
— əşşi, belə şey olar, bülbülləri geridə qoyan səsi ilə fəxr etmək əvəzinə, xəcalət çəkir? Ağa Musa, Vallah, bunun başı xarab olub. Heyf o səsdən. Daha oxumayacağı bəs deyilmiş kimi, hələ Varşavada səsi yazılmış qrammofon vallarını da satışdan yığışdırıb.
— Niyə, ay Hacı?
— Eh, fani dünya! Demə, «xozeyin» olandan sonra Seyid səsindən utanarmış… Balam, bir bundan soruşan yoxdur ki, ay kişi, məgər səni milyonçu edən indi rişxəndlə yanaşdığın xanəndəliyin olmadı? O gün yanıma gəlmişdi ki, Hacı, Sizdən xahiş edirəm: mənim səsim olan qrammofon valını satın almaq