ə evimin yuxarı başında yeri vardır.
Aramyanın mülkü,sonradan Seyid Mirbabayevin imarəti olmuş,indi isə Neft şirkətinin binası
Aramyan qonaqpərvərlik göstərib Bakıdan gələn müsafirləri bir neçə gün evində saxladı. Onların şərəfinə ziyafətlər verib məclislər qurdu. Qonaqları Tiflis şəhərinin görməli yerlərinə aparıb gəzdirdi. Gələnlərin məramını biləndə isə dedi:
— Bir vaxtlar həmin mülkü satmaq istəyirdim. Sonra fikrimdən daşındım. Çünki bir neçə dəfə qumarda hər şeyimi uduzandan sonra bu evi ortaya qoymuşam, bütün var-yoxumu artıqlaması ilə geri qaytarıb. Bir halda ki sizi Hacı bu məqsədlə göndərib, mülkü satmağa razıyam. əvvəllər satış qiymətini üç yüz min manat məbləğində qoymuşdum. Hacının xatirinə qiymətdə əlli min manat endirim edirəm. Halal xoşun olsun.
Aramyanın bu sözündən sonra Seyid Mirbabayev qiymətdə çənəboğaz etməyib, cibindən çıxardığı bank kitabçasına iki yüz əlli min manatlıq çek yazdı.
Qonaqlarını yola salanda Aramyan Hacının hesabdarına iki zərf verdi:
— Mirhəbib bəy, qırmızı zərfi Hacıya verərsən, göy zərf isə sənə çatacaq. Bakıya çatanda açarsan.
Qonaqlar qatarla Bakıya yola düşdülər. Geri qayıdarkən təşviş içərisində olan Mirhəbib dözməyib zərfin ağzını Bakıya çatmamış açdı və gözlərinə inanmadı. Aramyan onun üçün beş ədəd yüzlük qoymuşdu. Onun üzünün güldüyünü görən Seyid Mirbabayev soruşdu:
— Mirhəbib, Aramyan sənə nə qədər bəxşiş qoyub?
— Seyid, beş yüz manat...
— Bir o qədər də mən sənə bağışlayıram, halal xoşun olsun. Aramyan bir kişi olmasa da, Hacının yaxşılıq etdiyi ermənilərin içərisində yeganə adamdır ki, onun səxavətini unutmayıb.
Seyidin əliaçıqlığı dillər əzbər oldu. O, aprel inqilabınadək Aramyandan aldığı mülkdə yaşadı. 1920-ci il inqilabı zamanı isə digər milyonçular kimi Seyid Mirbabayev də Vətəni tərk etmək məcburiyyətində qaldı və dövlətinin bir hissəsini götürüb Parisə yollandı. Gətirdiyi sərvəti bir neçə il sonra əlindən çıxaran Seyid 1929-cu ildən tamamilə müflisləşdi.
...Bir gün keçmiş xanəndə-milyonçu