Məni özünə daha da bərk sıxdı və beləcə yuxuya getdi. Mən isə qəti yata bilmirdim. Gözümə heç gecə də yuxu getmirdi. Rəşada vəziyyəti heç cür başa sala bilmiyəcəkdim. Hər şeyi açıq deyə də bilməzdim. Onu özümdən uzaqlaşdırmağın bir yolu olmalı idi.Amma nə? Nə..Nə..
Özüm də bilmədən onunla yuxuya getmişdik. Sarmaş-dolaş mənə bürünmüşdü. Bu adamın özü qədər ətiri də sərt idi. Buz abidəsi idi elə bil. Yerimdə bir az tərpəndim. Ayağa qalxmaq istəyəndə məni özünə çəkdi. Başını boynuma yerləşdirib sakit templə danışmağa başladı.
R:Hara qaçırsan?
N:Buraxasan bəlkə?
Məndən aralanıb mənalı tərzdə mənə baxdı. Nəsə demək istəyirdi. Yenidən biləyimdən məni özünə çəkib məni öpdü.
N:Burax gələcəm indi.
Ondan ayrılıb hamama getdim. Yuyunmalı idim. Duşun altında dayanıb fikirləşirdim. Son günlər özümdə dəyişikliklər hiss edirəm.Qorxduğum olmaz yəqin..Sanki bir pis söz danışmış kimi əlimi ağzıma apardım. Qətiyyən! Yuyunub təzə çıxmışdım ki,evə gedim gördüm ki Rəhman yenə yuxuya gedib. Məni evə kim apatacaqdı bəs? Yataqda yanında əyləşdim. Saçlarımdan axan damcılar onun üzərinə tökülürdü. Bir az yerində tərpəndi.
N:Rəhman qalx evə getməliyəm.
Cavab verməsə də nəsə mırıldandı. Bu gün anamgil evdə olmayacaqdı amma yenə də gecikmək istəmirdim. Rəhmanı bir az tərpətdim. Daş kimi yatırdı sanki. Saçlarımı qurulmağa başladım. O oyanana kimi hazırlanım heç olmasa. Gözüm yataqdakı bu iri cüssəyə sataşdı. Necə də yekəpər idi! Qara saçları sıx və gur idi. Üzü üstə uzanıb yatmışdı. Nəyin yorğunluğu idi bu belə? Birdən ağlıma sual gəldi. Görəsən o nə işləyirdi?
Yenə yatağında əyləşib onu oyatmağa çalışdım. Mən artıq hazır idim,o isə hələ də yatırdı. Yatanda necə də məsum görünürdü. Elə bil qəddar və ürəksiz olan bu deyil. Birdən yuxuda danışmağa başladı:
-Yox,məni qoyub getmə! Getmə!
Birdən hövlənak oyanıb təəcüblənmiş baxışlarını mənə zillədi. Mən də eyni tərzdə ona baxırdım.
N:Yaxşısan?
Aclıqla havanı udarkən məni qucaqladı və öpdü. Hələ də təlaşlı idi. Görəsən getməməli olan