öhtəmə götürmüşdüm. Nil,artıq təmamilə mənə etibar edilmişdi. Ona necə deyəcəkdim,hamilə olduğunu? Onun hələ 19 yaşı var idi. Ana olmağa hazır olmuya bilərdi. Özüm də istəmədən etmişdim bu ehtiyatsızlığı.
Ama qətiyyən peşman deyildim. Nili seçdiyim üçün içimdə qəribə xoşbəxtlik var idi. Mən valideynlərim kimi olmuyacaqdım və bu uşağa nəsə edilməsinə razı olmuyacaqdım. Nilə evlənmək təklif elədim. Onunla sırf uşağa görə evlənmək əclaflıq olardı. Onu çox istəyirdim və bəlkə də daha ötəsi..

"Nə qədər bilirsən bil, söylədiklərin qarşındakinin anlayacağı qədərdir..."
Necə deyərlər sən saydığını say gör fələk nə sayır..

R:Nil,sən hamiləsən?
Əvcəlcə ona inanmadım. Bu qədər əclaf düşünməmişdim onu. N:Nə danışırsan sən?
R:Mən də bilmirəm Nil. Sadəcə dəyişiklikləri hiss elədiyim üçün deyirəm. Yoxlatdıraq səni.Əlimi qarnıma qoydum. Mən ana olmaq istəmirdim,istəmirdim!!Dizlərim üstə yerə çökdüm. Paramparça olmuşdum. Mən.. Mən nə deyəcəyimi bilmirdim. Bu necə olmuşdu axı?
N:Bu uşağı yaşamağa qoymayacam..
Bu dəfə ürəklə onu qucaqladım.
N:Xahiş edirəm bir şey elə,vaxtı geri qaytar ya nə bilmirəm.
Ağlayırdım. Bu balaca olanların günahını çəkməmli idi,amma düşdüyüm vəziyyət..Çıxılmaz idi.
R:Nil,xahiş edirəm sakit ol. Birlikdə bu işi həll edəcəyik. Səni tək qoymuyacam.
Başımı qaldırıb ona baxdım. Sevgi dolu gözlərini mənə zilləmişdi. Kim idin axı sən?
R:Qəbul edirsənsə,evlənək.
Kor-koranə bir evlilik,hə?
N:Mənə məcbur olmağını istəmirəm.
R:Bu uşaq mənimdi.
Hə bu uşaq onun idi. Bu uşağa qarşı sevgi hiss edirdim?Yalan deyə bilmərəm,mən günahsız bir körpəyə nifrət edə bilməzdim. Onun uşaq haqqındakı fikirləri mənə maraqlı idi. Qarşıda yeganə çətinlik Rəşad idi. Mən ondakı soyuqluğu hiss eləmişdim. Buna səbəb elə özüm idim. Kişilər diqqət və qayğı görməyəndə həmişə qarşı tərəfdən soyuyurlar. Sakitlik onların ilk şərtidir. Bəzən həftələrlə danışmırdıq və sabah hər şeyə son qoyacaqdım. Onunla evlənməkdən başqa çarəm yox idi. Ya da var idi mən görmək