əvvəlki qədər pis görünmürdü,amma Rəhmana münasibəti dəyişməmişdi. Anasının bu halı Rəhmanın xoşuna gəlmirdi,o daha qısa geyinir,sifəti daim makiyajda olurdu. Rəhman onun bu halını atasının da belə şeyləri sevmədiyinə görə sevirdi.
Bir gün anası yenə gec gəlmişdi evə,burnundan qan axırdı. Rəhman bunu görəcək anasına cumdu,ayaqlarına yapışıb ağlamağa başladı. Bu an anası bir anlıq da olsa kədərlə baxmışdı ona və Rəhman o baxışları indi özündə daşıyırdı həmişə. O an anasının gözündə qəzəblə kədər qarışığı var idi. O gecə anası onu qucaqlayıb yatmışdı. Səhərə qədər oğlunu qucaqlayıb öpmüşdü.
Səhər oyananda otaqda anasını görməyən Rəhman buna üzülsə də işə getdiyini anlamışdı. Rəhman həmin gün anasını çox gözləmişdi,amma anası gəlməmişdi. Sonradan belə gözlədiyi günlər çox olmuşdu və anası bir daha geri qayıtmamışdı..
Rəhman ondan sonra küçədəki bu uşaqlara qoşulmuş və narkamaniyaya girişməyə başlamışdı. Istifadə etməsə də 10 yaşlı bu uşaq tanımadığı və özündən xeyli böyük uşaqların əhatəsində bu işə qoşulmuşdu. Onlar Rəhmanı bəzən özləri ilə oğurluğa aparır və digər çirkin işlərə tağ edirdilər. Rəhman bu işləri görməklə görməklə sanki həyatdan qisas alırdı. Həyat ondan ailəsini almışdı. Həyat ondan uşaqlığını almışdı. Həyat onu bədbəxt edib Bakının soyuq və çirkin küçələrinə atmışdı..Rəhmanın istədiyi həyat isə bu deyildi. O sadəcə ailəsini geri istəyirdi. Hər gün evə qayıdanda anasıgilin yatağında uzanar və səssizcə ağlayırdı. Onların gedişini həzm edə bilmirdi. 10 yaşlı uşaq tərk edilmiş və bir başına buraxılmışdı.
Düz deyirlər,hər qaranlıq gecənin bir günəşli sabahı var. Onun günəşli sabahı isə elə Günəş xanım idi. Bir dəfə çörək dükanından çörək oğurlayanda bu xanım onu görmüşdü. Həmin ay Günəş xanımın oğlu vəfat etmişdi. Küçədə gəzərkən Rəhmanı görmüşdü. İçində yeni yaranmış analıq hisləri yeni dünyaya gəlmiş oğlunun vəfatı ilə ölmüşdü. Rəhman digər uşaqlar kimi deyildi və Günəş xanım bunu anlamışdı. Günəş xanımın 33 yaşı var idi onda,polkovnikin həyat