Birtəhər çıxıb mətbəxə keçdim. Özümə çay süzüb yerimi aldım.
N:Rəhman gəlib?
S:Yox hələ.
Hmm. İşi nə çox çəkmişdi. Oturaq halda yatmışdım deyə bütün bədənim sızlayırdı.Otağıma qalxıb yenidən yatacaqdım. Yeni otağı tamam unudub otağımıza qayıtmışdım. Yerimə girib yenidən yatdım.
Oyananda yenə otaqda tək idim və saat gecə 1:00i göstərirdi. Bir müddət dalğın şəkildə otağa göz gəzdirdim. Rəhmanın gödəkçəsi divanın üzərində idi,deməli gəlmişdi. Bəs harada idi? Qalxıb otaqdan çıxdım. Birinci mərtəbəyə göz gəzdirdim. Yox idi. Qərara gəldim ki,iş otağına baxım. Orada olmadığını da görüb geri qayıdacaqdıım ki,masanın üzərindəki notbukun işlək vəziyyətdə olduğunu görüb içəri keçdim.Yəqin unudub deyə söndürmək istəyirdim ki,ekranda hələndə qalmış bir xanımın poçt ünvanı diqqətimi çəkdi. Buradakı smslər Rəhmanın telefonuna bağlı idi.Başqasının smslərini oxumaq heç də kübarca hərəkət deyildi amma marağıma qalib gələ bilməmişdim. Sadəcə 2 ismarıc var idi.
Bahardan:Səni gözləyirəm.
Rəhmandan:Gəlirəm.
İş yoldaşıdır deyərək özümü sakitləşdirməyə çalışdım. Əslində mənə heç bir dəxlisi yox idi. Daha doğrusu var idi amma səhər özümü bu şeydən məhrum eləmişdim. Bu anda Rəhman otağa girdi. Bundan daha biabırçı vəziyyət ola bilərdi?Dayanıb təəcüblə mənə baxdı.
R:Bayaqdan səni axtarıram.
Nə deyəcəyimi bilmirdim.
N: mən notbuku işlək görüb söndürməyə çalışırdım.
R:20 dəqiqədir?
Nə elədiyim heç ağlına gəlməmişdi. Üzüm qıpqırmızı olmuşdu.
N:Çıxıram.
Məni qapıya doğru gəlsəm də çəkilməmişdi qapıdan.
R:Notbuku söndürmədin.
Zibil!
N:hə. Hə indi.
Birlikdə otaqdan çıxdıq. Mən yuxarı qalxsam da o mətbəxə keçdi. Ayaq saxlayıb yanına qayıtdım.
N:Yaxşısan?
Cavab vermədi.
N:Hələ də yatmamısan ona görə soruşdum.
Mənalı tərzdə yenə mənə baxdı. Nə istəyirsən,Rəhman?
R:Yerimdə yatmışdın. Bilməzdim belə tez darıxarsan mənim üçün.
Heç də.
N:Sadəcə unutmuşdum,vərdiş deyək.
R:Özünü uşaq kimi aparırsan.
Üzümə baxmadan danışırdı. Fikrini tamamilə əlindəki içki qədəhinə