q axşam olmuşdu. Rəhman məni öz otağına apardı. Bura onun uşaqlıq otağı idi. Özü qapıda dayandı. Mən onun çarpayısından tutmuş şkafına kimi hər şeyi incələdim. Tərzi heç dəyişməmişdi. Uşaq vaxtı da böyük adamlar kimi sadə sevərmiş. Amma yaxşı ki oyuncaqlar var idi. Müxtəlif növ maşınların modelləri və robot falan.Çevirilib ona gülümsədim. Divardan bir neçə şəkil asılmışdı:Rəhmanın məktəb illəri,Rəhman ailəsi ilə gəzməkdə,Rəhman Fransada,Rəhman hərbi geyimdə.Hə birdə onun lap körpəlik şəkli.
N:Nə qəribə,Günəş xanıma bənzəyirsən.
R:Mən deyiləm,onların həqiqi oğludur.
Nil,bir dəqiqə susmuyacaqsan?Özümü danlamağa başladım. Çevirilib söz demək istəyirdim ki,onu qarşımda gördüm. Nə vaxt gəlmişdi bura?O baxış mənə tanış idi.Burda olmaz!
N:Özünə gəl.
R:Səninlə tək olanda bu mümkün deyil.
Özümü saxlaya bilməyib yüksək səslə gülməyə başladım.
R:Bu səni əyləndirir?
Hələ də dayanmamışdım. Başımı yuxarı qaldıran kimi də gözlərim yumuldu. Dodaqları məni əsir almışdı.
N:Çox ədəbsizsən!
R:Bayaq qarışılıq verəndə heç belə demirdin.
İlahi,bu nə tərbiyəsizlik idi!Bu an qəh-qəhə çəkməyə başladı.
R:Yaxşı,utanma.
Gələn zənglə otaqdan çıxdı. Bu gizlilik xoşuma gəlmirdi. Otaqdan çıxıb Günəş xanımın yanına getdim. Şahin bəylə söhbət edirdi və təsadüfən lazımsız söhbətlərini eşitmişdim.
Ş:Nil,bunu bilməsin.
G:Nə vaxta kimi gizli qala bilər ki?
Məni görən kimi söhbəti dayandırdılar. Heç nə olmamış kimi gülümsədim.Günəş xanım xidmətçiyə nəsə demək üçün mətbəxə getdi.
Ş:Gəl,qızım.
Gülümsədim.
Ş:Rəhman səni incitmir?
Başımı iki yana salladım. Bu kişi həqiqətən də çox yaxşı adam idi. Onunla iş həyatından danışırdıq. Mənə keçmiş xatirələri danışır və qürrələnirdi. Bu xoş söhbətimizi Rəhman böldü. Yenə o çökmüş üzü qayıtmışdı.Nolmuşdu axı..
R:Gəlinizlə işiniz bitdisə evə qayıdaq biz. Səhər Almaniyaya uçacam.
Ş:Nəsə olub?
Mənim vermək istədiyim sualı o verdi.
R:İşlə əlaqədər.
Onlarla sağollaşıb evə qayıtdıq.
N:Rəhman nə olub?
Gözlərini məndən qaçırırdı.
R:Heç