getmisən?Gəl yanıma.
Gəlib oturduğu masaya söykəndim. Aramızdakı məsafə çox az idi. Oturduğu masaya söykənib şəhvətli baxışlarla mənə baxırdı. Bu parıltı nə idi belə? Birdən belimdən tutması ilə məni özünə çəkməsi bir oldu.
R:Yuxulu olanda da bir cür gözəl olursan.
Əllərimi sinəsinə qoyub onu uzaqlaşdırmağa çalışdım.
N:Rəhman bəsdi,kimsə görəcək.
Əslində utandığımdan görə belə edirdim. Məni azad buraxıb əlimi öpdü. Kobud əlləri incə əllərimlə bir rəngli ahəng yaratmışdı.
N:Səni sevirəm.
Bu sözü deməyimlə əlimi anında buraxdı. Lənət olsun,hər şey məhv oldu! Gözlərində anlaşılmaz bir ifadə dolaşırdı. Rəhman bir söz de!
R:Ola bilməz..Axı necə?
Ağzı açıq qalmışdı. Niyəki mən sevə bilmərəm?
R:Sənə etdiyim bu qədər şeyə rəğmən?
Başımı tərpətdim. Sözlər ağzımdan bir dəfəyə çıxmışdı. Bəs sən məni sevirdin? Üzü ciddi bir ifadə almışdı. Bu məni qorxudurdu.
N:Sənsiz qala bilmərəm,özümü sənsiz təsəvvür edə bilmirəm daha. Sən nə qədər kobud və qəddar kimi görünsən də mən səndə başqa birini görürəm. Mənə etdiyin hər şeyi unutmuşam.
Gözlərim yenə yaşları azad buraxmışdı.
N:Mən bilmirəm,bunu sənə niyə dedim ama deməsəm özümü əskik hiss edirdim.
Anında məni qolları arasına aldı və sakitləşdirməyə çalışdı. Sevinc xanımın qapını döyməsi ilə uzaqlaşdıq.
S:Bağışlayın narahat edirəm,Şahin bəy sizi çağırır.
Rəhman gülümsəyib başı ilə "yaxşı" işarəsini verdi. Gözlərmi silib oradan çıxdım. O möhtəşəm təbəssümləri ilə bizi qarşıladılar.
R:Axşamınız xeyir!
Bu salamlaşmadan sonra hamımız masa arxasında həyətdə oturmuşduq. Dəniz kənarı olduğuna görə xəfif külək əsirdi. Çay içə-içə söhbətə başımız qarışmışdı. Fikirli görürən sadəcə Rəhman idi.

Rəhmanın dilindən⛓
Mənə sevdiyini dediyinə hələ də inana bilmirəm. Özümü tanıya bilmirəm,niyə belə aciz idim?Çıxış yolu yox idi?Məni gözlənilməz qərarı ilə təəcübləndirmişdi. Məni necə sevə bilirdi axı?Məni heç kəs sevmiyib və sevmiyəcəkdi. Buna layiq deyildim. Nil mənim həyatımda mühim dönüş nöqtəsi olmuşdu. Özümü onun yanında