çökdü. Dalğalar aramla sahilə çatırdı. Əyləşib düşünməyə davam etdim.Rəhman necə də çətin olduğu kimi asan biri idi. Onu sevmək üçün milyonlarla səbəbim var idi. Sadalamaqla bitmək bilməyən..Onun yaralarını sarmağa hazır idim. Sizə bəsit görünə bilər,amma azyaşlı uşaqlara ailə qədər heç bir şey daha çox təsir göstərə bilməz.Ailəsi onu tərk etmişdi deyə özünü sevilməyə layiq hiss eləmirdi. Düşünürdü ki,hamı ailəsi kimi gedəcək. Onu kiçik uşaq kimi təsəvvür edəndə belə aciz görə bilmirdim. Balaca Rəhman..Aciz Rəhman..Onu xoşbəxt eləmək üçün nə istəsə edərdim. Onu elə çox sevirdim ki. Mənə qarşı olan hislərinı bələd idim. Onun sevgisi belə saf idi,uşaq sevgisi kimi. Məni bütün ruhu ilə qorumaq istəyirdi. Hə,birdə körpə olacaq deyə çox həyəcanlı idi. O çox yaxşı ata olacaqdı. Necə ki yaxşı həyat yoldaşı idi.. Bu anda bir əl çiynimə toxundu. Bunun kim olduğuna dair heç bir şübhəm yox idi. Gətirdiyi adyala büründüm,anidən xəfif külək əsmişdı. O da əyləşən kimi sinəsinə sıxıldım. Ətiri çox gözəl idi. Görəsən bu ətirdən nə vaxtsa doyacaqdım???
R:Niyə oyaqsan?Səni yataqda görməyib..
Sözünü bitirməyə imkan vermədən onu öpməyə başladım. Cəsarətli addımım onu təəccübləndirsə də anın sehrini pozmadı. Əvcəlcə bu anın ləzzətini almaq istəsəndə az keçməmiş mənə qarşılıq verdi.
R:Mənə xəyal belə edə bilmiyəcəyim bir həyat bəxş eləmisən,Nil. Bir körpə qismət eləmisən,bir balaca xoşbəxtlik yəni..
Danışanda səsi elə titrəyirdi ki. Bu ancaq Nihatdan danışanda olurdu. Özümü çox xoşbəxt hiss edirdim. Bu an heç bitməsəydi kaş ki.Əli ilə üzümü sığallamağa başladı.
R:Səni çox sevirəm. Səndən başqasını xəyal belə edə bilmirəm..
Səsi elə boğuq çıxırdı ki. Bu istər-istəməz məni özümdən çıxarırdı.
N:Əsas sən sağ ol. Hər şey sənin sayəndədi.
İstehza ilə ağzı yana əyildi.
R:Məni həqiqətən bağışlamısan?
Bağışlamışdım?Hə,mənə elə gözəı hislər yaşatmağa başlamışdı ki,istəmədiyim və xoşagəlməz xatirələrimə bu gözəı günlərlə cavab verirdi sanki..
N:əlbəttə,hər şeyi unutmuşam.İndi sadəcə