insanlar ən çətin mexanizmik. Eyni anda həm xoşbəxt həm də bədbəxt ola bilirik.Bacardığımız qədər hər şeyin gözəl tərəfini görməliyik. Bizi xoşbəxt və rahat edə biləcəyi tərəfini.Biz kiçik şeylərdən xoşbəxt də ola bilərik, bədbəxt də. Yəni seçim öz əlimizdədir. Hər şeyi yaxşı görə bilsək heç dərdimiz ola bilməz.Ən azından olmamış kimi hiss edərik. Həyatda məncə, ən gözəl şey odur ki, insan özü üçün bir nağıl uydura bilsin. Əfsanə ya həqiqət, dəxli yoxdur. Əsas budur ki, uydurduğu nağıla inansın və bu nağılla sonsuza qədər xoşbəxt yaşasın..



Güzgünün qarşısında dayanmış və fikrə getmişdim. Nə geyinim axı?Bir-bir bütün geyimləri incələyirdim.Sonda səma mavisi bir hamilə geyimi tapdım. Olduqca sadə idi və ən əsası rahat. Paltarın ətəyi dizimə qədər idi. Qara uzun dalğalı saçlarıma bir az daha şəkil verdim. Mavilərim par-par parıldayırdı.Sadə bir makyaj və budur hazıram.Rəhman harda olsa çatmalı idi. Və son olaraq üstümə ətir sıxdım. Başımı qaldırıb yenidən güzgüyə baxanda Rəhamanın əksini gördüm. Yerimdə dik atılıb ona tərəf çevrildim. Bixtiyar gülümsədim. Əlimi ürəyimin üstünə qoyub ona baxmağa başladım.
N:Qorxutdun məni.
Əlini cibinə qoyub qapıya söykənmişdi. Baxışları tündləşmişdi.
R:Çox çəkicisən..
Audi artıq dənizdən xeyli uzaqlaşmışdı. Rəhmanın dostunun toyu idi. Belə məclisləri əslində sevmirdi. Məclisə daxil olanda bəzi insanlar gözlərini bizə zilləmişdi.Bu haldan yaman narahat idim. Dostu və gəlini təbrik edib yerimizi aldıq. Fikirlərə əsir olmuşdum yenə..Mənim də belə toyum olmuşdu. Ağlayaraq geyinmişdim o gəlinliyi inanılmaz bir əzab idi.
Bütün qızlar kimi sevinclə evlənməmişdim,amma indi bütün qızlardan xoşbəxt idim. Əlimi tutdu.
R:İstəsən birdə sənə toy edərəm.
Əzizim..
N:Birdə sənə ərə gələcəyimi kim deyir?
İkimiz də gülməyə başladıq. Toy öz axarı ilə davam edirdi. Birdən qarnımda aşırı sancı hiss elədim. Ağrıdan gözlərini yumdum. Rəhman təlaşla.
R:Yaxşısan?Gedək evə?
N:Məni ayaqyoluna apar.
Qoluma girib məni wcyə apardı. İçəri girmək