ç kəs yox idi. Qapını içəridən bağlayıb ona dik-dik baxdım.
R:Bu gün səndən sevişmək yox başqa şey istəyirəm.

N:Nə istəyirsən?
R:Mənə nəvaziş göstər.
Nə?
N:Sənə niyə nəvaziş göstərməliyəm ki?
R:Əks halda başqa şey istəyəcəm
Onunla dirəşmək istəmirdim. Bir an qarşımda həqiqətən də mənə ehtiyacı olan adam gördüm. Gözlərindəki nifrət və eqo getmiş yerinə kədər,yalvarış gəlmişdi. Mənalı tərzdə mənə baxırdı.
Artıq yerini almışdı,başını sinəmə qoymuş dərindən nəfəs alırdı. Bu çəkdiyi əzab nə idi belə?Əllərimi ona sarmışdım. Nə o danışırdı nə mən.
R:Mənə nifrət edirsən?
Edirdim?
N:Hə,deyəsən
Xəfif gülümsədi.
R:Sənin bunu bacarmayacaq qədər gözəl qəlbin var,qoyma ki,qəlbini qırım.
N:Bu münasibətimizin davam etməsini istəmirəm. Məni pis vəziyyətdə qoyursan. Səni istəmirəm.
R:Sənə qarşı yanılmaq istəmirəm. Həm də qəti. Məni səni incitmək məcburiyyətində buraxma.
Nə demək istədiyini başa düşməsəm də başımı yastığa yaslayıb özümü yuxuya verdim.
Yuxudan qalxanda saat 11i keçmişdi. Nə vaxt getmişdi görəsən? Bir müddət yatağımda uzanıb onun haqqında düşünməyə başladım.Bu insana niyə nifrət etmirdim axı?Dünən mənə dediyi sözlər və məndən istədiyi şey vəziyyəti lap qarışıq etmişdi. Nəvaziş?Bu nə demək idi axı?O hansı çətinliklərdən keçmişdi ki?Ona necə köməyimin deyəcəyi ölsəm də ağlıma gəlməzdi..
İçinizdəki duyğular öldüyündə, ətrafınızda nə qədər insanın olduğu çox da önəm daşımır. Önəmli olan içindəki duyğuları öldürmədən, insan qala bilməyi bacarmaqdır...
Belə görüşlərimiz artıq bir ilə yaxın idi ki,davam edirdi. O vaxtdan çox şey dəyişmişdi,xüsusən də mən. Artıq heç kəsi önəmsəmir,daha çox susur və həyatın gözəlliyini unutmuşdum. Rəşadla hər şey olduğu kimi davam edirdi. Məni heç vaxt yalnız qoymurdu. Ailə həyatı üçün əvəzolunmaz insan idi. O adam isə..Hə,onunla da görüşürdük hələ də. Mənə qarşı əvvəlki qədər anlayışlı deyildi,daha sərt və xaraktersiz olmuşdu. Buna səbəb isə son dəfə məndən nəvaziş istəməsi idi . Mənim günahım guya onu alçatmaq,onu