nəvaziş istəmək dərəcəsinə çatdıtmaq idi. Bunun əvəzlərini məndən bacardığı qədər şiddətlə çıxırdı. Mənim həyatımda hər şey belə bitmişdi. Hər dəfə yenidən başlamaq istəsəm də yenə əvvəlki nöqtəyə qayırdırdım. Artıq hər şeylə barışmalı idim,içimdə mübarizə aparmaq üçün güc qalmamışdı.
Fəsilləri bir -bir yola salmış və payıza çatmışdım. Oturduğum yerdə sabitləndim və parka bir daha geniş nəzər saldım,hər tərəf solmuşdu.Bu parka qəsəbə sakinləri çox yaxşı baxırdı,müxtəlif ağacalar və çiçəklər bu parka onlardan bir yadigar idi. Parkın bütün səkisi qurumuş yarpaqlarla dolu idi. Bir azdan yağacaq olan yağış mənim də günahlarımı yuya biləcəkdimi?Yuyub-yuyub məni yer üzündən silə biləcəkdimi? Parkda demək olar ki tək idim. Yağışın düşən bir neçə damlası artıq üzümü islatmışdı. Kədərlə hər tərəfi izləyir və o adamı düşünürdüm. Mən həmişə o qəsrə əsir olacaqdım deyəsən. Bir ilə yaxın idi ki,mənimlə görüşürdü. Niyə heç bitməmişdi bu həvəs? Məndə nə tapmışdı axı?İstəsə daha gözəl qızlara sahib ola bilərdi. Allahın belə unutduğu insanı niyə istəyirdi axı o?Bəlkə də mənim kimi əzik insanları əzmək onun üçün bir həzz idi. Hə fikir vermişdim,o mənim əzab çəkməymi görəndə özünü həzz alırmış kimi aparsa da gözlərinə kədər çökürdü.Kimsən axı sən?..
Artıq dayanacağa doğru yol alırdım. Hə budur,maşını orda idi. Ətrafa göz gəzdirib maşına mindim. Qara maşının sürəti hər tərəfi toza basmışdı. Bu isə məni daha həyəcanlandırmırdı..Yağış kəskin yağırdı. Dəniz..Necə də gözəı idi! Cəsarət edib ona tərəf baxa bilmirdim. Rəsmi olamağa çalışsa da bəzən çox səmimi baxa bilirdi. Üzümü ona çevirib soruşdum.
N:Mən bu gün yorğunam,axşam yaxşı yatmamışam. Evə tez getsəm olar?
Cavab vermədi. Mən də bir daha soruşmadım. Artıq evə çatmışdıq. Evə girib yuxarı çıxmaq istəsəm də məni saxladı.
R:Gəl Sevinc xanım sənə bitki çayı dəmləsin. Yorğunluğun keçər.
Bu qədər ciddi baxmağa məcbur idin?
N:Təşəkkür edirəm.
Sevinc xanım məni çox gözəl çaya qonaq eləmişdi. Düşünürəm ki,bu bal və zəncəfilin