Yazarın dilindən:
Rəhman bu dəfə yenə o evə qayıtmaq və bir az düşünmək istəmişdi.
Evə çatıb,Sevinc xanımdan içki xahiş elədi. Rəhman içsə də heç vaxt sərxoş olmazdı. Dəhşət külək əsirdi. Dalğlar hey sahilə can atırdı. Çırpınırdılar. Rəhmanın qəlbi kimi.. Sevinc xanım otağa girib içki şüşəsini ona verdi və və səssiz otağı tərk elədi. Rəhman diqqətlə dənizə baxırdı. Yenə keçmişə qayıtmışdı..

17 il əvvəl
Rəhmanın ailəsində həmişə gülüşlər əvəzinə davalar olardı.Rəhman bütün uşaqlıq sevinclərini unudub,ailəsinin olduğuna görə xoşbəxt idi. O nə oyuncaq,nə cizgi filmləri istəyirdi. O bu dava dalaşlar olsa da ailəsinin boşanmamasını istəyirdi. Bu dava dalaşların səbəbini onda bilmirdi,indi isə çox yaxşı bilirdi:atası bir qadınla anasına xəyanət edirdi. Rəhman atası ilə daha yaxın idi. Atası həmişə evə gələndə onunla oynayır,vaxtları birlikdə çox şən keçirdi. Rəhman atasına o qədər bağlı idiki,bütün günü pəncərə qarşısında onu gözləyərdi.Onun həyatı sadəcə atasından ibarət idi sanki.
Bir gün oyandığı andan axşama kimi evdə gözləmiş nə anası gəlmiş,nə də atası gəlmişdi. Bir az gec də olsa anası gəlmiş,amma gözlədiyi atası gəlməmişdi. Anasının yerə çöküb ağlaması bu günə kimi gözləri önündən getmirdi. Atası onları tərk eliyəndən sonra anası lap pis olmuşdu. Rəhmanı tez-tez döyər,söyər və atasına bənzədiyini deyərək onu aşağlayardı. Rəhman anasını daha da qəzəbləndirməmək üçün həmişə susardı. O anasını da çox sevərdi. Həmişə anasını qucaqlamaq,onun tək olmadığını hiss elətdirmək istəyərdi. Anası isə həmişə o qədər əsəbi və yorğun olardı ki,Rəhman bunlara heç cürət etməzdi. Anası bütün günü evdə olmurdu. Rəhman gah ac,gah tox bir hal ilə günü başa vurardı. Yaşadığı məhəllə bakının ən kasıb və ən çirkli məhəllələrindən biri idi. Buradakı uşaqların əksəriyyəti yetim və kimsəsiz idi. Rəhman onları pəncərədən izləyər,onlarla oynamaq üçün can atardı. O onda dərk eləmirdi o uşaqları,bilmirdi işlərinin çirkabını..
Tərk edilmələrinin üstündən 5 ay keçmişdi. Anası daha