bilirəm bəlkə də bura gəldiyim üçün məni təhqir edəcəksiniz hətta döyəcəksiniz amma Ayanı görməmiş heç hara gedən deyiləm"
Həlimə"Sən nə vaxt qayıtdın? çoxdan burdaydın? "
Anar"Dünən axşam gəlmişəm.İlk öncə bura gələcəkdim amma gecə vaxtı narahatlıq yaratmaq istəmədim. Ayanı görmək istəyirəm xahiş edirəm"
Həlimə"Axı Ayan'
Rüstəm"Girə bilərsən yanına "
Anar"Təşəkkür edirəm'
Dərindən nəfəs alaraq qapını açıb içəri daxil olur.
Həlimə"Rüstəm axı"
Rüstəm"Sus Həlimə Sus. Onsuz ən başdan səhv etdik, onları ayırmamalı idik"

Anar içəri girər-girməz Ayanın qoxusunu içinə çəkir ilk öncə. 2 ildir həsrət qaldığı cənnət qoxusunu. Darıxmışdı özüdə çox. Ayanın arxası dönük və gözləri yumulu olduğundan heç nədən xəbəri yox idi.Anar çarpayın yanındakı stolu çəkərək əyləşir. Saçlarını oxşamaq,üz-gözündən öpmək istəsədə qıymırdı,sanki əl vurarsa onu incidəcəkmiş kimi hiss edirdi. Sonda cəsarətini toplayaraq onun çarpayıdan sallanan əlini əlləri arasına alır və balaca öpüşlərə qərq edir. Üzünə düşən saçlarını qulağının dibinə yığır.
Anar"Ayanım...Sevdiyim...Sənin üçün elə darıxmışam ki, bir bilsən..Sənsiz keçən hər günüm cəhənnəm əzabına bərabərdi. Ölürəm sənsiz..Kaş ki,səninlə başqa yerdə başqa biri olaraq qarşılaşsaydım. Onda hər şey fərqli olardı yəqin ki..Ayan birdənəm...Sənin yanından getməyi heç istəmədim..Amma sənə daha da əzab verməkdən qorxdum, "onu daha da incidəcəksən"dedilər; getmək məcburiyyətində qaldım. Amma səni düşünmədiyim,soruşmadığım bir gün belə olmadı..Səni sevirəm..Kaş ki,zamanı geri almaq mümkün olsa, Kaş ki,səni bu vəziyyətdə yox hər zamanki kimi deyib-gülən, dəcəl qız kimi görəydim. .Kaş ki,mən öləydim həmin gün amma Sənin bu halını görməməydim"
Artıq özünü saxlaya bilmədən başını çarpayıya dayayıb hönkürərək ağlayır. Ayan isə gözlərini açıb göz yaşlarını sərbəst buraxır. Sanki bir möcüzə baş vermiş, onu özünə gətirmişdi. Əlini Anarın başına qoyayaraq saçlarını oxşayıb'kişilər ağlamaz"deyə fısıldayır. Anar olayın şokundan dilini udur sanki,