səndən keçəcək ikən, rəzalətlə sənə geri qayıtdım. Anladım ki, gec də olsa, səndən qeyri heç kimsə mənim deyil… Və mən də heç kimsənin! Necə də olsa belə, barışmalıyam sənin verdiyin hər qəminlə, alışmalıyam üzüntü içində hər dəminə… Gecənin səszizliyində duymalıyam səni, fürsətə dəyər verib qucmalıyam belini… Sabahın bəxtsizliyini gözə almalıyam mən. Sənlə keçən hər an üçün, təbəssümlə şükr etməliyəm mən! Göz yaşları içində gülümsəmək….

…Hər görüşdən sonra, sənə bir duyğusal şeir yazaram. Bir görüşdən növbəti görüşədək, ayrılığın əzabıyla sızlaram. Və getdikcə, anlaram: Mən sevgini heç də parlaq səhərlər üçün deyil, ağ sətirlər qaralamaq naminə daşıyaram!

Sənin uğrunda da savaşammıram. Sənə layiqli aşiq olammıram! Anlayıram, utanıram, usanıram acizliyımdən… Budur! Elə, indi, yenidən… Çəkəcəm eşq badəsini… Durmadan, dibinəcən… Yenə, əsir vücudum. Yenə, heç nə alınmır! Səni, əvvəlki səni itirməyə qorxuram… Yoxsa, sənin içində itməyəmi!? Bəlkə, qorxuram, kimsə alar məndən…. Ya da, səni incidərəm, küsüb gedərsən… Gözlənilmədən, birdən!

Amma ki, bir tərəfdən, heç mənim də deyilsən. Ya sən mənim kirəmdəsən, yaxud da ki, mən sənin… Bu, çox önəmli deyil. Onsuz da, hey özgələrin qismətini sevmək oldu qismətim!

Gəlsənə, bu gecə, səninlə səmimi olum bir az. Rast ki, başladıq səmimi söhbətə… Bilirsən, əslində, elə bu dəqiqə, səndən savayı da bir sevdiyim var. Sənə “sevgilim” deyirəm, ona isə, “həyatım”. Amma, inan, nə sənə, nə də ona xəyanət eləmirəm! Axı, hər ikinizi də sevirəm…

Ya onu sənə qurban verməliyəm, ya da sənə görə, ondan keçməli. Axı, necə edim mən!? Nə edim ki, elə, siz ikiniz də mənimlə qalasınız. İkiniz də mehriban, xoşca dolanasınız… Yəni, bu ola bilər!?

Eh! Daha nə deyim? Bundan artıq nə yazım? Ey, hələ, anam məni doğmamışdan, Tanrımın qara yazdığı həyatım! Səni sevdimsə də, sevişəmmədim!

ƏLLƏRİM AĞ BALDIRLARINDA QALDI!

Artıq, yavaş-yavaş, aralaşırlar. Bir azdan, cırmaqlayacam öz tüklü budlarımı…

…Axı, niyə sən qadına