Əllərim ağ baldırlarına daldı. Əllərim ağ baldırlarında qaldı. Ordan o tərəfə keçə bilmədim. Nə yuxarı, nə irəli… Ürəyim həyəcandan, əllərimsə, ehtiyyatdan titrədi. Sanki, hiss etdim birdən, lap yaxında əcəli!

Sən mənim olmalıydın. Çünki, mən də, özümü sənə tam bağışladım. Mən səninlə yaşadım… Yox, mən səni yaşadım! Yaxşı, ya pis, elə bacardığım tək. Səni duydum, hey düşündüm… Ağlım yetənədək. Xəyallara qapılanda da unutmadım səni, gözlərimi açanda da… Xəyaldakı dünyama yad olan bu dünyanın yanlış həqiqətiylə baş-başa qalanda da!



Mən ancaq səni sevdim! Yalnız səni istədim. Axı, səni Tanrı bəxş edib mənə! Hətta, məni bezdirdiyində belə, yenə səndən dönmədim. Mən sədaqətli oldum. Görən, sən bacardınmı mən bacardıqlarımı!?

İndi, mənimsən ancaq. Sevişməliyəm sənlə. Bax, elə buradaca, bu sevgi meydanında! Gecənin zülmətində. Xəstə, xəbis, məkrli ruhlar cəmiyyətində… Çox istərəm! Cəsarətlə, məhəbbətlə… Nəfəsini duymaq, vüsalına çatmaq, bir gecəlik də olsa, sənin dadını almaq – iyirmi dörd il dadammadığımı! Amma, nədənsə, əsirəm yenə. Özüm öz qismətimdən, bəlkə, kəsirəm yenə!? Yoxsa ki, kənardan baxışlar kəsir… Yad nəzərlər əzir mənim eşqimi!?

Ehtirasmı həddən artıq çox oldu? Yoxsa, sevgim başıma vurdu mənim… Seyrçilik adətiylə, hücümçuluq yox oldu!?

Qətiyyət, qətiyyət! Bəlkə, olardı, amma… Sən də tabe olmursan. Sinən mənə yapışsa da, əllərinlə qovursan…. Dizlərinlə vurursan! Niyə məni zalımca incidirsən!? Məgər, mənimlə olmaq istəmirsən? Onda, niyə məni tərk eləmirsən? Birdəfəlik, biryolluq, məni ruhsuz, ölü-cansız buraxıb da, getmirsən…

… Uğurumu da səninlə qazandım. Sənin şərəfinə badə qaldırdım. Aldığım zərbələr də sənin üzündən oldu. Hətta, sən vecimə olmayanda da… Axı, niyə imkan verdin sən buna!? Nəyə görə, qoydun məni özgəni düşünməyə, sənlə birlikdə ikən!? Niyə ölüm müjdəsini duydurdun – təngnəfəs olduğum, yaxamı cırdığım, hamını qorxutduğum boğanaq anlarımda!? Bizim sevgimiz belə, aciz oldu asi astmanı məğlub eləməyə…

…Cəsarətlə