adlandırırlar. Soyuqqanlılıqla: “gedib mini etdirdim” deyərək, özlərini elə aparırlar ki, sanki söhbət çürümüş bir dişin xaric ediliməsindən gedir.

Hətta bir çox hallarda onlar diş həkiminə gedərkən, aborta nisbətən daha çox qorxu hissiyyatı keçirirlər.

“Mini” zamanı qadının uşaqlığına, iti kənarları olan və digər tərəfdən tozsorana bənzəyən qurğuya birləşdirilmiş, plastmas boru yeridilir.

Təzyiq altında uşağın bədəni kiçik-kiçik hissələrə parçalanaraq qanlı kütlə şəklində xüsusi qaba sorulur...
12 həftəlik hamiləlikdən sonra abort edilməsi üçün maşaya oxşayan daha bir tibbi alət –"aborsanq" da lazım olur, çünki artıq bu zaman uşağın ayaqları, qolları vardır, onun sümükləri isə möhkəmlənməyə başlayır.

Həkim bu alətlə uşağın qolunu, ayağını və ya onun bədəninin digər hissəsini tutaraq burma hərəkətləri ilə uşağın bədənindən qoparır. Bu vəhşilik uşağı hissələrə bölüb tam çıxardana qədər dəfələrlə təkrar olunur... Uşağın onurğa sütununu xaric etmək üçün o hissə-hissə sındırılmaqla, uşağın başı isə parçalanaraq hissələrə bölünməklə xaric olunur. Tibb bacısının vəzifələrindən biri abortdan sonra uşağın parça-parça çıxarılan hissələrini bir yerə yığaraq onun tam şəkildə xaric edilməsinə əmin olmaqdan ibarətdir...

Abort zamanı baş verən bu faciənin daha da ağırlaşması ondan ibarətdir ki, ana bətnində olan uşaq... ağrıları da hiss edir! Bu artıq qəbul olunmuş və sübut olunmuş bir faktdır. Artıq 7-ci həftəsində uşaq başını ağrı olan tərəfdən kənara qaçırır və ya yana çevirir (həyatının digər dövrlərində olduğu kimi)...

Aborta heç bir halda bəraət qazandırmaq olmaz! Bunu nə insanlıq qarşısında, nə də Allah qarşısında etmək mümkün deyil! Bu zaman körpənin ölümünə görə günah eyni səviyyədə həm qadının, həm ona icazə verən və ya məcbur edən kişinin, həm də, əlbətdə ki, həkimin və digər bu vəhşilikdə iştirak edən tibb işçilərinin üzərinə düşür.

Əgər ana bətnində olan uşaq xəstədirsə, onda nə etməli?- deyə kimsə soruşa bilər. Bu halda onlara