. O hətta neçə dəfə özünə qəsd etmək belə istəmişdi. Amma yalnız və yalnız ümidi onu yaşamağa vadar edirdi. Qapı çalındı. Səhər tezdən Ayan qalxıb qapını açdı. Bu onun rəfiqəsi idi.

-Niyə gəlmisən yenə onun başqasını sevdiyini deməyə?!

-Ayan məni dinləməlisən! Məni dinləməsən də heç olmasa bu zərfi oxu.

Ayan zərfi alıb oxumağa başladı.

Salam mənim əzizim Ayan. Təəccüblənmə bu mənəm Nihat. Bağışla məni. Mən səni bu 3 ayda çox hirsləndirdim. Sənin xətrinə belə dəydim. Mən istəmirdim sən mənim necə əzab çəkdiyimi görüb üzüləsən. Mənim axırıncı müayinəm pis çıxdı. Mənim başımda ki ağrıları xatırlayırsan. Onlar məndə xərçəng xəstəliyinin əlaməti imiş. Məni bağışla sevgilim. Mən sənin üzülməni istəmirdim amma mən sağalacağıma ümid edirdim. Bu gün oktyabr ayının 5-dir. Yəqin ki, sən bu məktubu oxuyanda mən artıq həyatda olmayacağam. Amma hər halda zərfin içindəki açarları götür. O həmin o ağ evin açarlarıdır. Orada restoran açarsan. Bir də yadından çıxmasın ki, sən yaşamalısan. Mən səninlə olacağam. Əlvida mələyim.

Məktubu oxuyacaq Ayan sanki yuxudan ayıldı. Ola bilməz deyə qışqırmağa başladı. Ayan rəfiqəsinin bu sözlərinə inanmayaraq mən Nihatın yanına gedirəm dedi. Rəfiqəsi isə cavabında Ayan, o artıq həyatda yoxdur, onun ailəsinə də xəbər ver!!!
Beləcə illər keçdi. İndi dəniz kənarındakı, ağ evdə tamam başqa bir sevinc var. Bu gün Ayan uşaq evindən götürdüyü oğlu Nihatın ad gününü qeyd edir. Tez-tez dənizə tərəf gedib öz özünə nəsə danışır və sanki o başını kiminsə çiyninə qoyur. Bilmək olmaz dünya qəribədir. Bəlkə də o Nihatla birgədir…
Fikirlərinizi bildirməyi