mahi-əza,

Ucalar ahu-nəva, qara geyər əhli-vəfa,
Bu ayı yaxşı tanır həm üləma, həm ürəfa.

Bu müsibətli təmaşa ki, olub xeyli qabaq,
Yaşanır indi yenə qəm və müsibət o sayaq.

Elə bil Kərbü-bəla səhnəsi canlandı yenə,
Təzə bir dərd ilə Zəhra ürəyi yandı yenə.

“Baş açanlar” yetişib ərsəyə gəldi, ay aman!
Balaca, körpəcə qızlar elədi ahu-fəqan.

Bilirəm, gec-tezi var, qalmayacaq darda hicab,
Bu sınaqdan da üzü ağ çıxacaq əhli-savab.

Nəyə lazımdı bir insan verə omrün hədərə,
Hələ yatsın gecəni, sonrası çıxsın səhərə.

Qara torpaq kimi ağuşuna almıb, alacaq,
Kimi şayəd hələ atdan yerə salmıb, salacaq...

Kömək ol püşti-pənahım, bizə imdadə yetiş,
Nəzər eylə, bu zəlil bəndəni sal yadə, yetiş.

Məni əfv eylə ki, bir bunca fəqan eyləyirəm,
O yaman halını bir az da yaman eyləyirəm.

Səni bildim özümə məhrəmi-raz, dilləndim,
Elə bil kimsə dedi: - dur yenə yaz, dilləndim.

O qədər söz demişəm, almamışam kəlmə cavab,
Bilirəm ki, araya öz əməlim salmış hicab.

Sayıram ayrı keçən günləri mən halı-xarab,
Yenə firqətdə keçən gün oluram qəlbi-kabab.

Bürüyür canımı qəmlər, düşürəm dərdə o dəm,
Yarayır karıma bir parça vərəq, bir də qələm.

Şükür olsun bu qəmə, bir-iki misra yazıram,
Nə zamandan bəridir, mən sənə Mövla,