dostum
idi, məni çölə çıxartdı.Hər şey
qurtarıb bəsdi özünü incitdin
gəl gedək. O danışırdı amma
mən onun o baxışını yaddan
çıxarda bilmirdim. Evə gəldim.
Səhəri necə açdığım heç
yadıma gəlmir.Ancaq gözlərim
ağlamağdan qızarmışdı, yalniz
bir istiqamətə baxırdım və bir
sözü təkrarlayıb dururdum: axı
niyə mən harda səhv
elədim,harda?Bu söz içimi
parçalayırdı. Üstündün bir ya
da iki həftə keçmişdi. Onun ad
günündə yaşadığı evin
qarşısından keçdim. İçəridə
səs-küy gəli rdi.Dedim yəqin
çox xoşbəxtdi.Belke mende
artıq onun menden aldıgı real
həyata qayıdım.Sonra evə
gəldim dostuma zəng etdim ki,
görüşək.O mənə başın sağ
olsun heçnəyə fikir vermə
buda keçər.Niyə dediyini
bilmədim.Sonra hər şeyin necə
olduğunu öyrəndim.Heç də
fikirləşdiyim kimi deyilmişnun
yoldaşı dostumla görüşüb ona
hər şeyi danışıb.Yoldaşı
dostuma : “Dostuna bildir ki,
onun sevgisinə ölənə qədər
toxunmadım, uzaqdan sevdim,
qorudum.Hər gecə o, öz
sevdiyinə xəyənatdən
danışarkən , mənsə sevdiyimə
baxıb əzab çəkirdim.Bunları
mənə o zaman dedi ki, toy
gününün səhəri kasetə
baxırdıq, orda bir oğlanı
ağlayan gördüyümü ama
tanımadığımı dedim.O, tez
baxdı ki, bəlkə o olar mənsə
onun necə həyəcanla fikir
verdiyini gördüm.Ondan
mənimlə niyə olmaq
istəmədiyini soruşanda o
mənə: Sən heç seve- sevə
ayrılığın nə olduğunu bilirsən
dedi.Mən çox təəccübləndim və
ondan mənimlə daha açıq
olmağını xahiş etdim.O isə
sevdiyinin ondan tez bir vaxtda
müsbət cavab gözlədiyi anda
mənimlə evləndiyinin səbəbini
mənə dedi. Dostuna bildir
ki,Sevdiyi xəstə idi.Bunu
bilməsini, ona əziyyət eməsini
istəmirdi. Ona görədə ondan
ayrıldı.Amma hər gün onu
haqqında
danışırdı.Gülüşündən, onun
baxışından, hətta onunla
tanışlığından.Və bu məktubu
dostuna çatdır.Burda
yazılanları oxusun. Bəlkə artıq
ona da nifrət eləməz.”. Hə
dostum bu sözləri mənə
dedi.Mənsə titrəyən əllərimlə
məktubu alıb yenə öz aləmimə
qapandım.Və məktubda:
“Sevdiyim bu dəqiqə heç nə
fikirləşmə sadəcə