dirhəm pul göndərib tələb etdi ki, Qurani-kərimdəki “İnsanların eləsi vardır ki, onun dünya həyatı haqqın-dakı sözləri sənin xoşuna gələr. O, qəlbində olana da (dili ilə ürəyinin bir olmasına) Allahı şahid göstərər. Halbuki, o, düşmənlərin ən qəddarıdır” ayəsinin (Bəqərə, 204) guya Əli ibn Əbutalib (ə) barəsində, ardınca gələn “İnsanların eləsi də vardır ki, Allahın razılığını qazanmaq yolunda öz canını fəda edər. Allah öz bəndələrinə qarşı çox mehribandır» ayəsinin (Bəqərə, 207) isə o həz¬rəti şəhid etmiş Əbdürrəhman ibn Mülcəm barəsində nazil olduğu haqqında Peyğəmbərdən yalan hədis uydurub, xütbə zamanı camaat üçün söyləsin. (Halbuki, məhz ikinci ayə Imam Əlinin (ə) şənində nazil olmuşdur və bütün təfsir alimləri bunu təsdiq etməkdədirlər). Səmürə verilən məbləğlə razılaşmayıb təklifi rədd etdi. Müaviyə məbləği ikiqat artırıb 200 min dirhəm göndərdi. Səmürə yenə mənfi cavab verdi. Müaviyə məbləği bir qədər də artırıb 300 min dirhəm təklif etdi. Amma cavab mənfi oldu. Axırda Müaviyə pulu 400 min dirhəmə çatdırdı. Bu dəfə Səmürə razı olub, onun istədiyi yalan hədisi camaat üçün rəvayət etdi (Şeyx Abbas Qummi. Səfinət əl-Bihar, I, 655).

İbn Əbil-hədid yazır ki, hicri IV əsrin əvvəllərində yaşamış Niftəveyh ləqəbli məşhur ədib İbn Ərəfə bu barədə demişdir: “Səhabələrin fəziləti barədə yalançı hədislərin çoxu Bəni-Üməyyənin zamanında, onlara yaxın olmaq və yaltaqlanmaq məqsədilə uydurulmuşdu. Bunu edənlər Bəni-Haşimi əksiltdiklərini düşünürdülər” (İbn Əbil-hədid. Şərh Nəhc əl-bəlağə, XI, 46).

O dövrdə Peyğəmbərin (s) adından uydurulmuş bəzi hədislər öz məzmununa görə, həqiqətən, gülüş doğurur:

“Şübhəsiz, Allah öz vəhyini üç nəfərə əmanət edib: mənə, Cəbrailə və Müaviyəyə”.

“Allah yanında əmin (əmanətdar, etibarlı) olanlar yeddidir: lövhi-məhfuz, qələm, Israfil, Mikail, Cəbrail, Mühəmməd və Müaviyə”.

“Mən elmin şəhəriyəm, Əli onun qapısı, Müaviyə isə bu qapının halqasıdır”.

“Ey Müaviyə! Sən məndənsən, mən də səndənəm”.

“Müaviyə ibn Əbu Süfyan