bilmirəm”.İmam (ə): “Çox təəccüblüdür, sən ki, nə məğribə getmisən və nə də məşriqə, nə yerin altına getmisən və nə də göyə qalxmısan və nə də səmanın qatlarında gəzmisən ki, biləsən orada nə var, bu qədər cəhalət və nagahlıqla yenə də inkar edirsən? Məgər o aqil şəxs ki, bir şeydən agah olmaz, inkar edərmi?”.Əbdülməlik: “İndiyə qədər heç kəs mənimlə belə söhbət etməmişdir”.İmam (ə): “Çünki sənin bu sahədə şəkkin vardır ki, göyün yuxarısında və ya yerin altında ola bilsin ki, bir şeylər vardır, ya da yoxdur?”.Əbdülməlik: “Bəli, ola bilsin ki, belədir”.İmam (ə): “O kəs ki, agah deyildir, agah olan şəxsə bürhan və dəlil gətirə bilməz. Ey Mənsurun qardaşı! Məni eşit və öyrən. Biz heç bir zaman Allahın varlığına görə şəkk etmirik. Məgər sən Günəşi, Ayı, gecə və gündüzü görmürsənmi ki, üfüqdə aşkar olar, çarəsiz öz təyin olunmuş yolunda gəzib, sonra qayıdar? Onlar öz yolunda hərəkət etməyə məcburdurlar. İndi səndən soruşuram: Əgər günəş və ayın getmək üçün gücləri vardırsa (ixtiyar sahibirdirlərsə), bəs niyə geri qayıdırlar? Əgər öz yollarına hərəkət etməyə məcbur deyildirlərsə, bəs niyə gecə gündüz olmur və əksinə gündüz gecə olmur? Ey Mənsurun qardaşı! Allaha and olsun ki, onlar öz hərəkətlərində məcburdurlar. O Kəs ki, onları məcbur etmişdir, onlardan daha sabit və əmredəndir. Ey Mənsurun qardaşı! De görüm o şeyə ki, siz inam bəsləyir və güman edirsən, ruzigar varlıq aləmini fırladır və insanları aparır. Bəs niyə həmin ruzigar onları geri qaytarmır? Əgər qaytarırsa, niyə aparmır? Ey Mənsurun qardaşı! Niyə göy yuxarıda və yer aşağıdadır? Niyə səma yerə düşmür? Niyə yer göyə birləşmir və yer üzündə olan varlıqlara ona birləşmir?”.Bu zaman Əbdülməlik iman gətirdi və İmamın (ə) hüzurunda Allahın təkliyinə şəhadət verdi. Məclisin ab-havası dəyişdi və İmamın (ə) şagirdlərindən biri olan Həmran, İmama (ə) dedi: “Qurban olum, əgər Allahı inkar edənlər sizin əlinizlə iman gətirib müsəlman olublarsa, kafirlər də atan Peyğəmbərin (s) əlində iman gətirmişdilər”.Əbdülməlik