olmamaq.... Bütün bu fikirlər sanki ona bir şillə kimi dəydi. Ürəyi sinəsində yaralı quş kimi çırpınmağa başladı. Otaqda var-gəl etdi. Nə edəcəyini bilmirdi. Ancaq nəsə eləməliydi, özü də bu gecə.Barmaqlarının ucunda yataq otağına keçdi. Ərinin nəfəsinə qulaq asırmış kimi ona sarı əyildi. Yox, bərk yatmışdı, ayılana oxşamırdı. Ana-bala özlərinə lazım olan bəzi vacib pal-paltar və əşyaları qaranlıqda əlhavası çantaya yığdı. Otaqdan çıxanda dönüb ərinə baxdı. O, hələ yatırdı...Uşağı yorğançasına büküb bağrına basdı.- Bağışla məni, balaca, başqa çıxış yolum yoxdur. Sən məni başa düşəcəksən,- deyib körpənin alnından öpdü. Son dəfə evinə baxdı, hər tərəfə göz gəzdirib, işığı