işləyirdi. Səhərin açılmasına az qalırdı. Ərindən hələ də səs-soraq yox idi. İşıqları söndürüb yatağına girdi. Yata bilməyəcəyini bilsə də, özünü məcbur etmək istədi. Bir xeyli o tərəf-bu tərəfə vurnuxdu. Yata bilmədi ki, bilmədi. Ayağa qalxıb xalatını əyninə keçirdi. Pəncərəyə yaxınlaşdı. Bayırda darıxdırıcı sükut hökm sürürdü. Qarşıdakı binada tək-tük evlərdən işıq gəlirdi. Yuxunun bu şirin vaxtı kim idi oyaq? Geri, qapıya sarı boylandı. Dəhliz qaranlıq olduğundan heç nə görə bilmədi. Birdən bədəninə murdar bir üşütmə gəldi. Elə bildi ki, bu qaranlıqda kimsə qapının astanasında dayanıb ona baxır. Qarnının altından küt bir ağrı tutdu. Bu ağrı, qorxusunu yadından çıxardı. İki əli ilə qarnının altından tutub taxtın qırağında oturdu. İkiqat olub qarnını qucaqladı. Sanki evdə tək olmadığını, bətnindəki körpənin də bu hissləri, qorxunu onunla birlikdə yaşadığını indi başa düşdü. Elə bu vaxt evin qapısı astadan döyüldü. Qadın qəfildən ayağa qalxdı. Qarnının içi göynədi. Özünü dəhlizə atdı ki, qapının döyülməsini qonşular eşitməsin. Astadan: “Kimsən?”-dedi. Əri güclə eşidiləcək səslə: “Mənəm,”- deyə cavab verdi. Qadın tez qapının cəftəsini çəkdi. Heç nə olmamış kimi özünü içəri salan ərinə narahatlıqla: “Hardasan, -dedi, - səhər açılır”. Əri heç halını pozmadan: “Uşaqlarla çayxanada oturmuşduq, noolub ki?” –deyə suala sualla cavab verdi.- Heç nə olmayıb, sadəcə səndən nigaran idim. Dedim, görəsən, başına nə iş gəlib.Əri birbaşa yataq otağına keçib paltarını soyundu. Özünü guppultu ilə taxtın üstünə salıb gözlərini yumdu, qollarını yana açaraq: “Gəl yanıma,”-dedi. Qadın xalatını çıxara-çıxara:- Heç soruşmursan necəsən, səhərdən evdən çıxansan, bir demirsən ki, birdən sancım-filan tutdu, mən neynəyəcəm?- Görürəm ki, yaxşısan da. - Bəs birdən...- Yaxşı da, az danış, gəl... Qadın tumbanın üstündəki lampanı söndürüb yerinə girdi. ***Yuxudan səksənib ayıldı. Yuxulu-yuxulu əlini ərinin yastığına atdı. Əri elə yatmışdı ki, evi söküb aparsaydılar xəbəri omazdı. Ehmalca