k atılıb göbəyi hələ kəsilməmiş körpəsini görmək istədi. Qışqırıb : “Ola bilməz, ola bilməz!”- demək istəsə də, bacarmadı. Bir yandan çəkdiyi ağrılar, bir yandan da övladının qız olması onu yenidən arxası üstə sərdi. Zarıyıb başını yana çevirdi. Elə bu an qarnının üstünə düşən isti bir şey onu qucaqladı. Diksinib başını qaldıranda gördü ki, körpəsi sanki sürüşüb yerə düşəməmk üçün isti əlləri ilə onun qarnını qucaqlamaq istəyir, ancaq əlləri sürüşdüyündən yumşaq, uzun dırnaqları onu qıdıqlayırdı. Bu istilik onun bütün vücudunu sardı, qəlbinə yayıldı. Birdən-birə o, körpəsini qucağına almaq, sinəsinə sıxıb onu üşüdən fikirlərdən qurtulmaq istədi. Həkim körpəni Qadının üstündən götürüb gülə-gülə:- Deyirlər körpə doğulan kimi anasının qarnı üstünə qoyulanda anasını daha çox istəyir, - dedi.Körpəni bir göz qırpımında bələyib yan stolun üstünə qoydular. Qadın qızına tərəf boylandı. İstədi desin ki, yanıma qoyun, utandı. Körpə elə bir ağız doğulanda ağladı, sonra heç səsini də çıxartmır, hələ anasından başqa heç nəyi ayırd etməyən gözləri ilə ətrafı “seyr edirdi”. Sanki doğulduğuna, özü də qız olduğuna utanırmış kimi, səsini içinə qısıb lal-mat dayanmışdı. Onunla eyni vaxtda anadan olan oğlan uşağı ara vermədən cır səsi ilə çığırır, sanki hamıya “Mən oğlanam, mən kişiyəm!”-deyə acıq verirdi. Qadın qızının yanında bar-bar bağıran bu oğlan uşağının qalibanə hayqırtısına dözə bilmirdi. O, öz zavallı körpəsinə baxıb düşünürdü: ”Səndən ötrü nəinki atam evinə, cəhənnəmə də getməyə razıyam. Cəhənnəm olsun hər şey, səndən ötrü yaşayacam, yaxşı ki, sən qızsan, sən mənim qızımsan, öz qızım”. Birdən ona elə gəldi ki, körpəsi doğulmazdan əvvəl atasının dediklərini eşidib, ona görə belə susur. Qadın üzünü yana çevirib əlinin arxası ilə gözünün yaşının sildi...Əri divanda uzanıb ayaqlarını divanın qoltuq yerinə qoymuşdu. Qadının otağa gəldiyini görsə də, özünü o yerə qoymadı. Qadın onun yerindən tərpənmədiyini görüb yerdə, xalçanın üstündə oturdu. Zorla ayaqlarını qarnına tərəf