i soruşdu:- Neynirsən?Qadın mızıldana-mızıldana cavab verdi:- Heç nə.- Nə olub, niyə burnunu sallamısan?- Özün yaxşı bilirsən. - Nəyi bilirəm, nəyi? - deyib özünə divanda, qadının yanında yer elədi. Əlini onun belinə keçirib, boynundan öpmək istədi. Qadın əlilə yüngülcə, bir az da qorxa-qorxa onu itələdi. Kişi onu özünə sıxdı. - Yanıma gəl, gəl bura.Qadın ayağa qalxdı, körpəni aparıb çarpayısına qoydu. Otaqdan ərinin səsi gəldi:- Çay gətir.- Gətirirəm,- deyə Qadın həvəssiz-həvəssiz cavab verib mətbəxə keçdi. Həmişəki kimi çaydan qazın üstündə isti idi. Çayı həmişə hazır olardı. Əvvəllər o, bütün ev işlərini sevə-sevə eləyərdi, həmişə deyərdi ki, ailədə hər şey məhəbbətdən doğmalıdır. Çay da, yemək də, yuyulmuş paltarlar da, təmizlənmiş ev də, elə övlad da. Məhəbbətsiz görülən işdən iş olmaz. Ancaq indi ona daha çox əziyyət verib incidən, ərinin tənələri, təhqirləri deyil, gördüyü bütün işləri sevgisiz, candərdi eləməsi idi. Gördüyü heç bir işdən zövq ala bilmir, hər işi həvəssiz görürdü.Adəti üzrə, məcməyiyə çayla bərabər bir qənddanda qənd, birində konfet, bir boşqabda da şirniyyat qoyub otağa keçdi. Məcməyini stolun üstünə qoyub dönəndə əri qolundan tutdu:- Sən Allah sənə nə olub?Qadın gözlərini qırpmadan ərinin üzünə baxdı. Onun söydüyü söyüşlər, təhqirlər Qadının qulaqlarında hələ də əks olunarkən, O artıq nə etdiyini belə unutmuşdu. Qadın cavab vermədi, qolunu onun kobud və güçlü əlindən dartıb aldı və yenidən mətbəxə qayıtdı. Əslində mətbəxdə heç bir işi yox idi. Birdən ərinin ayaq səslərini eşitdi. O, mətbəxə gəlirdi, özü də çox hirsli gəldiyini ayaq səslərindən ehtimal etmək olardı. Qadın nə edəcəyini bilmədi. Artıq yorulmuşdu. Hiss edirdi ki, hər şeyin sonudur və o son çox yaxınlıqda, bir addımlıqdadır. Kişi mətbəxə keçdi. İki otağın arasındakı beş addımlıq yol qadına nə qədər zəhlətökən, uzun göründü. Az qala qışqırıb : ”Nə eləyəcəksən, tez elə, bitsin hər şey,”- demək istədi, ancaq buna ehtiyac qalmadı. Əri onun hər iki qolundan tutub var gücü ilə sıxdı