Bir Ər-Arvad Yaşayırdı. Çox Xoşbəxt
İdilər. Vaxtı-Vaxtında Namazlarını Qılır,
Ramazanda Oruc Tutardılar, Halal
Qazanıb, Halal Yeyərdilər. Övladlarını
Da Belə Tərbiyələndirmişdilər. Artıq
Azandan Sonra Evlərində Camaat
Namazına Nəvələrdən Də Qatılanı Var
İdi.
Kişi İlə Həyat Yoldaşının Bir Kiçik Sirləri
Də Var İdi. O Da Bundan ibarət İdi Ki,
Evləndikləri Gündən Sübh Namazına
Birinci Həmişə Kişi Durardı, Sonra
Xanimini Oyadardı Və Bundan Qəti
İnciməzdi, Əksinə, Böyük Şövq Və
Məhəbbətlə Ömür-Gün Yoldaşını
Namaza Çağırardı. Hətta Bəzən Səfərdə
olduğu Zaman Ona Zəng Vurub
Zarafatla ;
-'Sabahın Xeyir, Ay Tənbəl'
Deyərdi. Hərdən Də Belə Zarafat
Edərdi
;
- "Deyirəm, Bir Gün Mən Olmasam, Sən
Neynəyəcəksən, Sübh Namazına Səni
Kim Çağıracaq?"
Yoldaşı İlə Aralarında Daha Sonra Belə
Dialoq Yaranardı ;
- "Xeyir Olsun, Niyə, Hara Gedirsən
ki?"
- "Axı Bu Dünyaya Bir Dəfə Gələn Bir
Dəfə Də Gedəcək."
- "Bilirsən Nə Var? Allah Heç Kimi Çəkə
Bilmədiyi Yüklə Yükləməz. Heç Elə Şey
Yoxdu.! Sən Mən Bu Dünyadan Köçənə
Qədər Gərək Məni Namaza Oyadasan.
Sonra Özün Bilərsən..! Allah Da Bilir Ki,
Mən Onun Necə Zəif Bəndəsiyəm."
Beləcə İllər Ötdü. Çox Qocalmışdılar.
Artıq Qadın Əvvəlki Tək Şux Cavab
Verə
Bilmirdi Kişinin Zarafatlarına,
Kövrəlirdi,
Qəhərlənirdi. Tez-Tez Dodaqaltı Gün
Ərzində Elə Hey Təkrarlayardı ;
- "Allah Heç Kimi Çəkə Bilmədiyi Yüklə
Yükləməz..!”
Bir Dəfə Qadın Yuxudan Oyandı. Saata
Nəzər Saldı. Sübh Azanına 5-6 Dəqiqə
Qalmışdı. Çox Təəccübləndi. Ailə
Qurduqdan Sonra Ötən 40 İl Ərzində İlk
Dəfə İdi Ki, Həyat Yoldaşından Əvvəl
Oyanmışdı Namaza. Qəribə Bir Üşüntü
Keçdi Bədənindən. Əlini Uzadıb
Yoldaşının Əlinə Toxundurdu. Və, Tez
Qalxıb İşığı Yandırdı. Kişinin Çöhrəsinə
Qəribə Bir Təbəssüm Çökmüşdü.
Bədəni
Burda idi, Ruhu İsə Artıq Rəbbinə
Qovuşmuşdu.
Qadının Gözündən Yaş Damlaları
Ömür-
Gün Yoldaşının Soyuq Anına
Damcıllayırdı. Artıq Anlamışdı. Bəli,
Allah Heç Kimi Gücü Çatmayan Yüklə
Yükləməz. Bu Gün İlk Dəfə İdi