yaraşıqlı deyiləm kii?- deyib ayağa qalxdı.
H: Azad, hara gedirsən?
A: Heç, əmim gilə,-deyib sürətli şəkildə evdən çıxdı.
Evləri hikmət gillə qonşu idi. Yaxınlaşıb qapını döydü. Qapını əmisinin yoldaşı gülər açmışdı.
A: Salam, əmcanı, necəsən?
G:Salam Azad, yaxşıyam sən necəsən? keç içəri.
A: Çox sağol, Türkan evdə?
G: Hə evdə, nəysə olub?
A: Yox,biraz işim var onla.
G: Yaxşı, indicə çağırıram, otağındadır.
A: Yox, özüm gedərəm,- deyib Türkanın otağına çatdırır özünü. Qapını döyür “gəl” səsini eşidib içəri keçir.
A: Salam, fındıq, necəsən?
T: Salam, Azad, yaxşıyam sən necəsən? heç olmasa fısdıq deyərdin özümü gözəl sayardımdə. Fındıq nədir, həmişə deyirsən?
A: sağol əmi qızı, fısdıq deyəndə gözəlləşəcəksən ki? Həm boynuna alırsan da çirkinliyini,-deyərək zarafat edib əsəb etmişdi türkanı.
T: Azaaad!-deyə bağırmışdı. Heçdə belə mən gözələm. Mənim kimi gözəlini tap evlən, toyunda ayaqqabsız oynayacam.
A: (gülümsəyir) Ürəyimi oxudun deyəsən, elə ona görə gəlmişəm.
T: Belə dee, nə məsələdi əmioğlu. Həm gələndən bəri əlində tutduğun nədir? Diqqətimi çəkdi.
A; Sənin şəklindir. Bizdə qalmışdı, gətirdim.
T: Aaa doğurdan, unutmuşdum onu, çox sağol.
A: Yanındakı qız kimdir?
T; Deyrəm axı işin, gücün qutarıb mənə şəkil gətirmisən, yoxsa bu qızdan xoşun gəldi.
Azadın içdən təbəssüm gəldi üzünə.
A: Hə Türkan, o qız mənim olacaq.
T: ( çox bilmiş təbəssümlə) az bilmirsən səndə, Ömür çox gözəl qızdır, həm xarakteridə əladır.
A: (pıçıltıyla) “Ömür...” . Kimdir? Sənin rəfiqəndir? Harda qalır?
T: Azad bir nəfəs al. Hə, təzə dost olmuşuq. Qrup yoldaşımın toyunda tanış olmuşuq. Lalənin(q.y) əmisi qızıdır. Masallıda yaşayır.
A:Elə bu dəqiqə bizi tanış eliyirsən.
T; Dəlisən Azad elə indi?
A: Hə, indi.
T: Gözlə yazım.
A: Yaxşı gözlədim(üzündə əmin bir təbəssümlə)
Azadın sanki üzündə güllər açırdı. Yenə şəkildəki ala gözlərə möhrlədi gözlərini və yenə onun adını pıçıldadı: “Ömür..”
T: Salam canım necəsən?
Ö: salam can sağol sən necəsən.
T: Sağol