dosdum,- deyib otaqdan çıxdı.
Şirkətdən çıxıb maşına minir, hara getdiyini bilmədən yol alır. Bu qədər qısa zamanda aşiq mi olmuşdu, bilmirdi.. Axı o sevgiyə inanmırdı. Hər zaman sevgidən qaçırdı... Və budur maşında çalan mahnıya dalıb Ömürü fikirləşirdi.
Korkardım aşkın adı geçince.
Yıllardır kaçardım aşık olmaktan.
Bir anda oldu olmaz dediyim her şey.
Bilseydim seni böyle sevmezdim.
Tanrım, nerden sevdim, nerden düşdüm bu belaya,
Yandım, isyan etdim, kurban oldum bu sevdaya.
Birdən nə fikirləşdisə, maşını əmisi gilə sürdü və qapını Türkan açdı.
T: Xoş gəlmisən, Azad (bilirdi gəliş səbəbini, çox bilmiş şəkildə gülməyə başlayır)
A: Xoş gördüm, niyə gülürsən, bəlkə, bəxtin açılıb ona gülürsən.?
T: Hə.. hə açılan bəxt var, ama görəsən kimindi o bəxt.
Azad gülümsəyərək salona keçir, Türkan da arxasıca.
A: Əmcanım yoxdur?
T: Yox, sizdədir.
A: Əla, Ömürlə danışmısan?
T: Hə danışmışam inadından keçmir naz-naz xanım.(gülərək) otur mən çay götürüm gəlirəm.
A: Yaxşı.
Türkan mətbəxə keçir, Azadın gözü masanın üstündəki Türkanın telefonuna sataşır. Gülümsəyərək, cəld götürüb, Ömürə mesaj yazır.
A: Salam. (bəxtdən cavab tez gəlir)
Ö: Salam canım necəsən?
A: Canın olduğunu bilirəm amma, insan canına bu qədər zülüm verərmi?
Ö: Başa düşmədim Türkan, nə zülmü?
A: Türkan deyil, sevgilindi... Azad
Ö: “Sevgilim?...”
Bölüm sonu.
Əziz oxuyucular ümidvaram ki, bəyənərsiz. Rəylərinizi həvəslə gözləyəcəm. Xoş oxumalar.
XOŞBƏXTLİYİN İTİRİLMİŞ ÜNVANI...Yazar: