, dilinin isə ona inat susmasıdır. Bəzən gözdən axan iki damla yaşdır həsrət və istək dolu, bəzənsə dodaqdan çıxan iki kəlimə söz. Bir sözlə sevgi beş hərfə dünyanı sığdırmaqdır.
Ömür heyran şəkildə anasını izləyirdi, bir vaxt anasıda atasını çox sevmişdi, ancaq sonralar ayrılmışdılar, bəlli idi ki, anası hələ də sevirdi atasını. Başını anasının sinəsinə sıxmışdı anası isə sığal çəkirdi tək varlığının saçlarına.
...........................................
Azad sonuncu danışıqdan sonra Ömürün arxasınca adam salmışdı.Getdiyi hər addımdan xəbərdar idi. Xəbər alır ki, Ömür mağazadadır, zəng edir:
Ömür telefona tanımadığı nömrədən gələn zəngi cavablayır- Alo?
Ömürün səsini eşidəndə təbəssüm gəlir üzünə, ama dərhal özünü toplayıb ciddi sifət alır.
A: Hardasan
Ömür tanıyır Azadın səsini. – sənə nə, evdə.
A: Yalansa mənə qismət olasan, mağazada don geyinib az o yan, bu yana get, əsəbləşirəm.
Ömür şok olmuşdu.
Ö: Sən hardan bilirsən?
A: Mən hər şeyi bilərəm.
Ömür dilini udmuşdu.
A: Bundan sonra evdən çıxanda xəbər et.
Ömür yenə tərs tərəfinə salmışdı.
Ö: Sən kimsən ee, özüm bilərəm.
Bu sözlər azadı əsəbləşdirmişdi, - düz deyirsən mən kiməm ki,- deyib söndürmüşdü telefonu. O gündən Azad Ömürü arayib axtarmırdı, qırağa çəkilmişdi, çünki nazını çəkdikcə, nazı artırırdı. Nə yazır, nə zəng edirdi. Hər gün Ömür bir bəhanəylə zəng edirdi ki, bəlkə Azaddan xəbər alsın. Amma Azad reaksiya vermirdi, əksinə bibisi qızının yanında danışırdı eşitsin bilsin ki, vecinə almır. Yenə də hər an ağlı, fikri Ömürdə idi.
.....................................
Mağazada olan danışıqdan sonra bir müddət idi ki, Azaddan səs çıxmırdı. Açığı bu Ömürü narahat etmişdi. Nə zəng edir, nə də yazırdı. Öz-özünə fikirləşdi ki, bəlkə də hər şeyi çox qabardıb. Türkana yazırdı ki,bəlkə bir xəbər çıxa, amma qürurundan da Azadı soruşmurdu. Tez-tez zəng edirdi ki, bəlkə Azad bu olduğunu görüb zəngi aça, amma yenə də xəbər-ətər yox idi. Artıq bir həftə keçmişdi ki Azaddan zəng, mesaj gəlmirdi.