3.BÖLÜM
Xoşbəxtliyin itirilmiş ünvanı.

Könlüm dilimə küskün, dilim könlümə Könlüm duyğularını danışa bilmədiyi üçün
qəzəblənərkən dilimə; Dilim danışa bilmədiyi şeyləri düşündüğü üçün qəzəblənər könlümə!...
Sevərək qovuşur sevənlər. Bir baxış, bir öpüş bəs edir qovuşmaqlarına.
Amma sevgi deyil ki bu sadəcə hissdi.
Toxunmadan sevmək lazımdi sevdiyini.
Bir baxışla sevmək lazımdı, gecələr səssiz qalan ayrılıqların bir gülüşə yox olmasıdı sevgi.
....................................
A:Salam
Ö:Salam canım necəsən?
A:Bilirəm canın olduğumu amma insan canına bu qədər zülüm verərmi?
Ö:Anlamdım, Türkan, nə zülüm?
A:Türkan deyil sevgilindi, Azad!
Ömür duruxmuşdu.
Ö:Sevgilim?
A:Çox oynayacam sənin nazınla?
Ömür bu an ayıldı sanki,tez özünü toparlayıb,cavab vermişdi.
Ö:Mən sizə yalvarıram ki nazımla oynayın? Həyatınızı yaşayın da.
A:Yaşayıram, amma istəyirəm səndə həyatıma girib mənlə yaşayasan,-deyib susdurmuşdu Ömürü. Biraz sonra zəng etmişdi ki, Türkana şikayət etsin, amma telefonu Azad açmışdı.
Ö:O öküz Əmi oğluna deki... sözünü bitirməsinə imkan vermədən Azad cavab vermişdi.
A:Öküz deyiləm Azada,- demiş yenə Ömürü susturmuşdu. Zəfər qazanmış kimi içdən bir təbəssüm gəlmişdi üzünə. Yenidən ciddi halına dönüb:
A:Nə susursan, bayaqdan dil-dil ötürdün?
Bu Ömürdür axi yenə inadına salmışdı.
Ö:Əcəb edirəm yazma mənə.
A:Səndən icazə alacam, kimə yazıb- yazmayacağımı? -Ömürü sanki tok vurmuşdu. Əsəbdlə cavab verdi:
Ö:Hə mənə yazanda alacan.
A: Bu əl, bu dil, bu düşüncə yazdığı qız mənimdi, səndən niyə icazə alım ki?
Ömür söz tapa bilməyib off deyərək söndürmüşdü telefonu. Azadsa məmnun bir gülümsəmə ilə telefonu yerinə qoyub Türkanı səsləmişdi.
A:Çay qalsın, işim çıxdı, getməliyəm,- deyib çıxmışdı evdən.

Ömür telefonu söndürüb əlini üzünə sıxmışdı. Özünü toparlayıb anasına kömək etmək üçün mətbəxə keçdi. Bir tərəfdən bir söz deyə bilməməsinə əsəbləşib, qaşlarını çatır, bir tərəfdən də eşitdikləri üzündə gülümsəmə yaradırdı. Bayaqdan bəri Ömürün