- deyə sözünü kəsdi rəfiqəsi. “O, səni aldadır. İş yerimin düz qarşısındakı restoranda gənc bir xanımla hər gün nahar edir. Sonra da bir-birlərinə sarılıb maşına minirlər...”

“Sus! Sus! Eşitmək istəmirəm bu yalanları” – deyə bağırdı Sevda. Neçə illik rəfiqəsini onun xoşbəxtliyini qısqanmaqla günahlandırdı...

Ertəsi gün nahar vaxtı o restoranın qarşısında bir küncə sıxıldı səssizcə və pəri nağıllarının sadəcə nağıl olduğunu başa düşdü... Həyat yoldaşının əvvəllər eyni xəstəxanada işlədiyi gənc tibb bacısını tanıdı o saat. Bəzən evlərinə qonaq gələn qadına necə sarıldığını gördü Aqşinin...

Axam həyat yoldaşı evə gələr-gəlməz bəzən bağıraraq, bəzən ağlayaraq, bəzən ona möhkəm-möhkəm sarılaraq, bəzən də yumruqlayaraq söylədi üzünə hər şeyi. İnkar etmədi Aqşin. Zamanla hisslərin dəyişə bildiyini, insanların orta yaşa çatdıqda fərqlilik axtardığı kimi bir neçə bəhanə sadaladı və çemodanını götürün çıxdı evdən. Qapıdan çıxarkən “son bir dəfə qucaqlamaq istəyirəm səni” – dedi, amma Sevda “rədd ol” – dedi nifrətlə...

İlk andaca boşandılar... Leyli və Məcnunun belə həsəd apara biləcəyi müasir bir eşq macərasının belə sonlanmasına heç kim inana bilmirdi. Dostlarının dəstəyi ilə ayaqda durmağa çalışdı qadın. Aqşinin sevgilisi ilə birgə Amerikada yaşadığını öyrəndi. Bəzən tək qaldığında onu hələ də sevdiyini hiss edincə, ağlamaq krizisi keçirir, sevgisinin yerini ən az onun qədər nifrətin əvəz etməsi üçün dua edirdi.

Aradan bir il keçdi... Hər şeyin dərmanı olduğu söylədiyimiz zaman belə Sevdanın dərdinə əlac olmamışdı. Bir səhər dayanmadan çalınan qapı zənginə oyandığında, qarşısında o qadını gördü. “Sən buraya nə üzlə gəlmisən?” – deyə bağırmaq istədi, amma səsi çıxmadı. “Xahiş edirəm, içəri girməyimə icazə ver, mütləq danışmalıyıq” – dedi gənc qız. Divanda oturdu və çətinliklə eşidiləcək bir səslə danışmağa başladı:

“Hər şey göründüyü kimi deyil əslində. Çox ağrılıdır, amma Aqşin 1 saat əvvəl öldü. Keçən il Amerikadakı konqresə getdiyi zaman öyrəndi