, Azad, necəsən?
A: Sən!
G: Hə, mən. Çoxdandır zəng edib axtarmırsan, nömrəmi də silmisən yəqin.
A: Hə, Günel, görüşəsək yaxşı olar.
G: Axı mən darıxmışam səninçün.
A: Günel! Nə yaşadıqsa keçmişdə qalsın. Birdə çıxma qarşıma.
Söndürüb telefonu sert şəkildə masanın üstünə qoyur.
Günel telefonun üzünə söndürülməsinə əsəbləşir telefona baxaraq; Görərik Azad bəy,- deyib bic-bic gülür.
Bu an qapı yenə döyülür. Azad başını əlinin arasına alıb bezgin şəkildə gəl deyir. Ülvi masaya doğru gələrək:
Ü: Nə olub Azad, səsin çölə gəlir.
A: Heç, Günel zəng eləmişdi, ona əsəbləşdim.
Ü: Gəmidə tanış olduğun qız?
A: Hə, o, danımaq istəmədiyimi dedim, başladı əsəbləşdirməyə.
Ü: Boş ver onu, əl çəkər. Sabah vacib iclas var bilirsən də. Bu gün şirkətdə olmalıyıq, axşam sənədlərə göz gəzdirək.
A: Doğurdan,iclas var unutmuşam. Bu aralar nəsə unutqan oluşam.
Ü: Niyə nəsə olub?
A: Ömürə görə,- deyib Ülvüyə baxır.
Ü: Ömür kimdir ( gülümsənərək)
A: Mən, deyəsən, aşiq oluram.
Ü: İnanmaram, Azad Səlimov və aşiq olmaq. Danış görüm, onsuz sezmişdim səndə bir qəribəlik olduğunu.
Azad başdan, Ömürü şəkildə gördüyü ilk gündən bu günə qədər olanları Ülviyə danışır.
A: Hə belə, fikrim ancaq Ömürdədir.
Ü: Yəni sadəcə şəkildə gördüyün qıza vurulmusanda?
A: Hə Ülvi, arxasıca adam da salmışam, çox təmiz bir qızdır. Amma mənə sevirəm ya da tam istəyirəm deyənə qədər qarşısına çıxmaq istəmirəm.
Ü: Xeyirlisi, qardaşım, səni ilk dəfədir belə görürəm. İnşallah yaxşı olar.
A: Arxasına yaslanıb- İnşallah.
Ü: Burdasanda hə?
Azadın yadına anasının tez gəl deməsi düşür.
A: Yox Ülvi bu gün atamın ad günüdür, evdə olmalıyam.
Ü: Yaxşı onda özüm həll edərəm.
Azad bir an fikirləşir: Ülvi gəl bir yerdə gedək, yeməkdən sonra birgə baxarıq.
Ü: Yaxşı onda şirkətdə bir-iki işim qalıb həll edim, gələrəm.
Azad asqıdan kostuymunu götürüb: yaxşı onda mən çıxıram.
Ü; yaxşı qardaşım, yaxşı yol.
Azad şirkətdən çıxarkən Ömürə zəng edir. Amma cavab verən olmur. Yəqin başı qarışıqdı.