ə zamandan yatdığının fərqində deyildi. Üstünü anasının örtdüyünü anladı, olanlar yenə yadına düşmüşdü. Olanları Azada desəydi pis olacaqdı həmdə niyə deməmisən axşamdan bəri deyə əsəbləşər.
Türkana danışıb ondan məsləhət alacaqdı. Bu an anası yemək yeməsi üçün Ömürü səsləyir. Qapını açaraq: Oyanmısan qızım, gəl yemək ye bu gün düz-əməlli heç nə yeməmisən. Yaxşı ana, gəlirəm. Anası gedir.
Ö: Türkanla sabah danışaram deyib qalxıb içəri keçir.
.....................................................................................
Artıq hər kəs yığışmağa başlamışdı. Arzu gil, Həvva, Hikmət gil hamı orda idi. Türkan və Ülvi hələ gəlməmişdi.
Türkan sadə bir don geyinib, sadə makyaj etmişdi. Gözəlliyi olduqca cəlbedici idi. Parfümünü də sıxıb evdən çıxır. Əmisigilin qapısında idi ki, Ülvidə gəlmişdi. Qapıda qarşılaşıb salamlaşdılar. Türkan Ülvini görüb həyəcanlanmışdı. İşə bax ki, Ülvidə də həyəcan yaranmışdı, çoxdan bəri tanıdığı Türkan bu gün sanki bir başqa dəymişdi gözünə. İçəri girib Ülvi Azad gilin, Türkan isə anası gilin yanına keçmişdi. Bütün gecə baxışlar toqquşmuşdu. Azad isə fikirli idi nədənsə. Deyəsən, buna səbəb bütün gün Ömürün səsini eşitməməsi idi. Onu fikirlərdən nənəsi Həvvanın səsi oyadır.
H: Oğlum, Azad.
A: Bəli, Həvva sultan.
H: Nə düşünürsən, atan bir yaş da qocaldı, hər il ömürdən gedir, evlən qoy Talehdə oğul nəvəsi görsün.
A:Gülümsünərək: Onunda vaxtı var. Az qalıb darıxmayın.
H: Hələ bura gəl görüm, kimisə tapmısan?
A: Gülərək: yox nənə elə-belə dedim, inşallah qısa zamanda olar.
Artıq gecə 12 idi. Hamı dağılıb getmişdi. Azadsa yatağında uzanıb Ömürün şəkillərinə baxırdı. Həqiqətən darıxmışdı onun üçün. Mesaj yazmış cavab gəlmədiyi üçün zəng etməmişdi, yatar deyə qıymamışdı.
...................................................................
Gecənin qaranlığı öz yerini Günəşə təslim etmişdi. Ömür oyanmış ancaq yatağından qalxmamışdı. Gecə çox gec yuxuya getmişdi. Azaddan mesaj gəlsə də açmamışdı. Özü də anlamadığı şəkildə