haqsızlığa məruz qalır. İnsan çalışmalıdır ki, belə vəziyyətlərdə də gözəl üslubla danışsın, qarşı tərəfə ən gözəl cavabı versin. Əlbəttə ki, bu, hər kəsə asan gəlməyə bilər. Belə bir deyim var ki, “Yaxşılığa yaxşılıq hər kişinin işidir. Yamanlığa yaxşılıq ər kişinin işidir.” Bu deyim həqiqətən də doğrudur. Çünki yaxşılıq görən insan yaxşılıqla cavab verə bilir asanlıqla. Amma pisliyə məruz qalanda bu rəftarı dəyişir. Məsələn, vicdanları onlara səhv edən birinə qarşı bağışlayıcı olmağı, pis söz söyləyənə gözəl söz söyləməyi bildirsə də, onlar nəfslərinə uyub bağışlamamağa və ya pis sözə daha pisi ilə qarşılıq verməyə üstünlük verirlər. Onlar tərs danışmaqla, lağlağı etməklə, qarşı tərəfi təhqir etməklə onu “susduraraq” üstün gəldiklərini düşünürlər. Bu insanlar elə zənn edirlər ki, etdikləri doğrudur. Onlara etdiyin yanlışdır deyildikdə isə aldığın cavab bunlar olacaq. “Biri məni təhqir edirsə niyə susmalıyam? Mən axmağam? Cavab verməsəm elə biləcək haqlıdır, sözüm yoxdur deməyə” və s. Amma onlar gözəl sözün nə qədər xeyirli olduğunu dərk etsələr, bunu seçərlər. Quranda Allah buyurur ki, pisliyə yaxşılıqla cavab verin. Onda görərsiz ki, sizinlə aranızda düşmənçilik olan şəxs yaxın dostunuz olmuşdur.



Bəzi insanlar isə danışığında çox qüsurlar buraxırlar. Hətta dostları, yaxınları ilə ünsiyyətdə xoşagəlməz üslubdan istifadə edirlər. Məsələn, öz rəfiqələrinə və ya dostlarına müraciət edərkən “az”, “ağəz”, “dəli”, “yetim”, “avara”, “ifritə”, “əclaf” kimi bayağı sözlərdən istifadə edir və elə bilirlər ki, bu qarşı tərəfə xoş təsir edir, münasibəti daha da səmimiləşdirir. Amma keyfiyyətli insan öz nəcib ruhuna bu tərz üslubu qətiyyən yaraşdırmaz.



Danışa bilməyimiz Allahın biz insanlara olan ən böyük lütflərindən biridir. O nitqimizi bağlasa, səsimizi batırsa bir cümlə belə qura bilmərik. Ona görə də bizə verilən bu gözəl neməti ən gözəl şəkildə, Allah istədiyi kimi istifadə etməliyik. Gözəl sözlü olmalıyıq. Çünki gözəl söz pisliyə yaxşılıqla cavab