BÖLÜM.6
Xoşbəxtliyin itirilmiş ünvanı.
Qəlbim yaman kövrəlib,
Yaman doluxsunmuşam.
Yadıma yenə də sən,
Sən düşmüsən bu axşam.
Gəlib qulaq asasan,
Neçə dərdim, acım var.
Eh, indi bilsən sənə
Necə ehtiyacim var.
Öküz mən sənsiz qala bilmirəm.
Azad şok halda Ömürü dinləyirdi, ama bir tərəfdəndə bu sözləri eşitmək Azadın üzünə xoş təbəssüm qondarmışdı. Ömür sözünü bitirdikdən sonra susub Azadın danışmağını gözləyirdi. Azad cəld sifətinə ciddi ifadə gətirir.
A:Anan səni verir o oğlana? Razıdırsa qarşı çıxacan ona.
Ömür biraz məyus olsada sonra gözlərini silib təbəssüm edir: sən anamı tanımırsan . Danışdım, istəmədiyimi dedim o da zorlamadı.
Artıq Azadda rahat nəfəs alır: Onsuz zorlasaydı qaçırardım.
Ömür duruxur bir an: Azad, mən əsla qaçmaram.
Azad qaşlarını çatır: Səbəb?
Ö:Mən hər zaman evimizdən ağ gəlinlikdə anamın duasıyla el adətiylə çıxmağın xəyalını qurmuşam.
Azad gülümsünr: Çixacaqsan ömür çiçəyim sənə söz verirəm.
P:Azad oğul çayınsoyudu, yenə yatdın.
A:Yox gəlirəm.
Ömür duruxur. Türkanın dediyinə görə Azad evə getməmişdi. Səhər tezdən harada ola bilərdi. Qaşlarını düyünləyərək: Hardasan ki?
A:Dağ evində qalmışam.
Ömür birazda gərilir:Çağıran kimdir? Sakit bir o qədərdə əsəbi tərzdə soruşmuşdu.
A:Alt dodağın dişləyərək gülümsünür:Qısqanc sevgilim məni qısqandı?
Ömür qızarmışdı, təəccüblə: nə? sevgilim?
A:Hə deyilsən?
Ömür susur utanmışdı. Söhbəti dəyişmək istəyirdi.
Ö:Demədin axı çağıran kimdi.
A:Hələdə üzündə təbəssüm var idi: Paşa əmidir. Bizim bağ evinin qaroulu. Atam qədər sevib hörmət etdiyim biri.
Ömür rahatlamışdı. Beləcə danışıb sağollaşmışdılar. Bəli artıq sevgili idilər.
Gələcəyin hazırladığı oyunlardan xəbərsiz.
Azad üstünü dəyişib mətbəxə keçir. Paşa kişi ilə nahar edib birazda söhbətləşirlər. Yemək bittikdən sonra sağollaşıb şəhərə qayıdır.
.............................................
..................................................
Humay qalxıb Azadın otağına baş çəkir yatağa toxunulmamışdı. Bəlli idi